อย่ามั่นใจอะไรมากไป

⚡ช่วงนี้ได้ไปงานขาวดำหลายงานแล้ว หลายคนดูเหมือนแข็งแรงดีอยู่ๆก็จากไป

แต่หลายคนมองจากเหตุปัจจัยก็ถึงวาระเวลาที่เข้าใจมันได้อยู่ แต่คนที่อยู่ก็ไม่มีใครทันตั้งตัวเลย

เหมือนผมที่เคยแข็งแรงดี พลังศรัทธาเต็มเปี่ยม มั่นใจว่าร่างกายเอาอยู่ตลอด สุดท้ายก็เรียบร้อย แค่ยังไม่ถึงคราวที่จะจากไป

จึงอย่ามั่นใจอะไรมากไปในชีวิต ไม่เคยมีอะไรที่แน่นอน 

วันนี้อาจจะมีงานที่มั่นคง มีธุรกิจที่ดีเงินทองมากมาย อยู่ดีๆพรุ่งนี้ก็อาจไม่มีงานทำ หรือเจอปัญหาสึนามิในชีวิตจนทุกอย่างพังก็ได้ ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าหรอก 

ฉลามชลทีมบอลบ้านเกิดสองปีก่อนตกชั้น ปีที่แล้วได้แชมป์ ปีนี้ตอนแรกแย่สุดท้ายอยู่รอดได้สบาย 

หงส์แดงทีมรัก ปีที่แล้วฟอร์มเทพจนเป็นแชมป์ ปีนี้ฟอร์มแบบ what the _uck!! จนเกือบไม่ได้ไปเตะบอลยุโรป

ทุกเรื่องราวในชีวิตที่เราได้รับรู้มา มันคือการสอนทางจิตวิญญาณจากเบื้องบนให้ตัวเราทุกคนเสมอ

เพื่อเน้นย้ำพวกเราทุกคนว่า อย่ามั่นใจอะไรมากจนเกินไป เพราะจะเสียใจและมีความทุกข์มากจนจิตใจเรารับไม่ไหว

มนุษย์เราไม่ได้ถูกสร้างมาให้เป็นแค่สิ่งที่ถูกรัก ได้ใช้ชีวิตแบบสบายๆไร้ซึ่งความทุกข์ มีแต่ความสุขตลอดเวลาอย่างที่เข้าใจ แต่เราถูกสร้างมาเพื่อให้เรียนรู้ตลอดเวลา

เพื่อที่บางทีวาระชีวิตนี้ของเรา พอจิตวิญญาณมันได้เรียนรู้และเข้าใจมันอย่างจริงแท้แล้ว 

เมื่อถึงเวลาที่เราจากไปแล้ว อาจจะไม่ต้องกลับมาบนโลกนี้อีกแล้วก็ได้

นี่ล่ะคือความหวังชีวิตนิรันดร์ที่แท้จริงของผมเอง 

✍️เขียนโดย Heavy 25/05/26✍️

#บทความ #ปรัชญาชีวิต #stroke

พัฒนาการเมื่อผ่านมา4ปีกว่า

🙂 ผมป่วยเส้นเลือดสมองแตกมา4ปีกว่า ปีแรกยังคงทุกข์มากๆ แอบร้องไห้คนเดียวด่าตัวเองบ่อยๆฟ้องผิดตัวเอง เพราะมัวโฟกัสกับความเจ็บปวด 

ปีที่สองจิตใจดีขึ้นพร้อมลุกขึ้นได้ เปลี่ยนโฟกัสกับการฟื้นฟูกายภาพมากขึ้น ปรับอารมณ์ ปรับอาหารและการใช้ชีวิต

ปีที่สามเริ่มค่อยๆฟื้นคืนสู่ความเป็นตัวตนของเราเอง จากกิจกรรมที่ชอบตอนเด็กหรือหนังสือการ์ตูนที่เราเคยอ่าน ตัวตนของเราจากที่เคยหายไปหลายปีแล้วเริ่มกลับคืนมาทีละหน่อย

ปีที่สี่จนถึงปัจจุบัน ตัวตนของตัวเองในเวอร์ชั่นที่ดีที่สุดมีความสุขที่สุด กลับคืนมาเยอะมากแล้ว เริ่มไลฟ์สดพูดจัดเปิดเพลงบ่อยๆ ความอายจากที่พูดไม่ชัดและพิการลดน้อยลงเยอะ

ตอนนี้จะเน้นเรื่องเล่นดนตรีมากหน่อย เพราะเป็นสิ่งที่ชอบมากที่สุด เก่งที่สุด ทำแล้วมีความสุข ที่สำคัญฟื้นสมองได้ด้วย

ตอนนี้ไม่ค่อยโฟกัสที่อาการเจ็บป่วยของตัวเองมากแล้ว แต่ยังคงทำกายภาพอยู่เหมือนเดิม ให้อาการเจ็บป่วยมันเป็นไปตามวาระของมันเอง

สิ่งที่ผมดีใจที่สุดไม่ใช่แค่อาการที่ดีขึ้น แต่คือการที่ตัวผมได้ฟื้นคืนความเป็นตัวตนแท้ของผมเอง

ถ้าคุณได้ความเป็นตัวตนของคุณคืนกลับมา นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว เพราะไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะได้มันคืนกลับมา

✍️เขียนโดย Heavy 28/05/26✍️

#positivethinking #บทความ #stroke

ตัวตนของผม

🔥ความเป็นตัวตนเนื้อแท้ข้างในของผม มันคือคนแนวแรงๆตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อมไปมา ก่อนป่วยตอนเอาจริงจังจนลงลึกในศาสนามากเกินไป 

เคยทิ้งตัวตนไปจนถึงขนาดเสื้อวงRockแบบนี้ยังทิ้งให้เขาไปยอมไม่ใส่เลย แต่สุดท้ายผมก็ได้พบว่าแม้ใส่เสื้อที่เขียนคำที่อ่านแล้วดูเป็นคนดี แต่จิตใจข้างในนั้นยังเสื่อมทรามก็เคยได้เห็นมาเยอะ ขนาดผมเองยังเคยเป็น ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก

เคยยอมเปลี่ยนเป็นคนนิ่มๆ พูดอะไรอ้อมๆอยู่พักนึง ชีวิตก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงนะ ไม่ได้เป็นคนที่ดีขึ้นหรือเลวลง จริงๆมันก็เหมือนเดิมล่ะแค่หลอกตัวเอง

พอเราทำแบบนั้นนานๆไป ก็เหมือนอึดอัดสะสมกับการไม่ยอมรับและคัดค้านความเป็นตัวตนเราที่ถูกสร้างมาแบบนี้แล้วมากกว่า 

พอเราป่วยทุกข์หนัก ใช้เวลาหลายปีจนตั้งสติได้ความจริงสัจธรรมที่พบก็คือ ในหลายๆอย่าง มันก็แค่ความคิดปรุงแต่งของเราเอง 

ที่คนเราทำอะไรแย่ๆไม่ใช่เพราะถูกมารซาตานหลอกหรืออะไรทั้งนั้น ความจริงคือเพราะตัวมรึงเองนั่นล่ะที่คุมตัวเองไม่ได้ แต่ชอบไปโทษพวกมัน จิตวิญญาณตัวเองมันถึงยังไม่พัฒนาไปไหนได้ไง

มนุษย์เราชอบหาข้ออ้างมารับผิดแทนตัวเราเสมอ ฉันดีเสมอ ฉันถูก ฉันเป็นลูกรักของพระเจ้า ที่ฉันทำเรื่องแย่ๆแล้วยังกลับตัวไม่ได้ เป็นเพราะมารซาตานไม่ใช่ฉัน โทษได้ทุกอย่างยกเว้นตัวมรึงเอง

ความคิดแบบนี้ล่ะที่น่าอายที่สุด ก็ความอายที่ไม่เคยกล้ายอมรับความผิดพลาดของตัวเองไง

😂ปล..ว่าจะโพสต์รูปเฉยๆมาเป็นโพสต์แนวนี้ได้ไงหว่าฮ่าๆ

Episode 14: สมองจะฟื้นตัวจากการทำกายภาพ

🧠บทความซีรีย์เมื่อฉันเป็นโรคทางสมอง🧠 

Episode 14: สมองจะฟื้นตัวจากการทำกายภาพ

…ส่วนที่สองจากนั้นผมก็ไปถึงห้องกายภาพฟื้นฟูระบบประสาท ซึ่งในตอนแรกผมก็จะเข้าไปที่ห้องงานกายภาพฟื้นฟูกล้ามเนื้อและกระดูก พอเข็นไปถึงหน้าห้องแล้วแต่ก็งงๆอยู่ไม่แน่ใจ ก็มีเสียงนักกายภาพเรียกจากอีกฝั่งนึงว่าห้องนั้นไม่ใช่ 

แต่มันคือห้องนี้ที่เรียกว่า “กายภาพระบบประสาท” ผมก็เลยได้ความรู้ความเข้าใจในแบบตัวเราเองว่า เรื่องของการฟื้นฟูกายภาพมันแบ่งเป็นกายภาพกล้ามเนื้อทั่วไป เหมือนพวกเจ็บจากกล้ามเนื้อเป็นหลัก 

แต่หากเป็นอาการบาดเจ็บจากโรคทางระบบประสาทเหมือนผม คือโรคหลอดเลือดสมองหรือจากการผ่าตัดสมองหรือสันหลังที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้เพราะเส้นประสาทบาดเจ็บ 

ต้องฟื้นฟูที่ห้องกายภาพระบบประสาท เพราะจากที่ผมสังเกตช่วงตอนฝึก ในทุกครั้งทุกแบบฝึกหัด นักกายภาพจะให้ตัวเราต้องพยายามออกคำสั่งในสมองเพื่อสั่งการร่างกายส่วนนั้นไปด้วยถึงจะฟื้นฟูได้อย่างมีประสิทธิภาพ เป็นคนละแบบกับการบาดเจ็บที่กล้ามเนื้อที่ฟื้นฟูได้ง่ายกว่าเยอะ รูปแบบการฝึกจึงแตกต่างกันไป 

 

…พอได้เข้าไปในห้องตอนแรกเขาก็จะประเมินสภาพความสมบูรณ์ของร่างกายก่อน ว่าตัวเรานั้นเป็นหนักขนาดไหน 

ซึ่งสภาพร่างกายของผมในตอนนั้นถือว่าหนักพอควรเลย หากเทียบกับเคสอื่นที่เพิ่งมาฟื้นฟูในวันนั้นเป็นครั้งแรกเหมือนกัน 

ซึ่งนักกายภาพในแผนกช่วงตอนนั้นที่จำได้คือมีอยู่ประมาณ4-5คน ซึ่งถือว่าน้อยมากๆเลยหากเทียบกับจำนวนของผู้ป่วยที่ผมเห็น 

ตอนที่ผมไปน่าจะมีเคสที่เพิ่งถูกส่งมา2-3ราย ที่สังเกตุคร่าวๆก็คือนักกายภาพเขาก็จะประเมินสภาพว่าหนักเบาขนาดไหน แล้วก็ทำการแบ่งดูแลแต่ละเคสกันไป 

หมายความว่าถ้าใครรับดูแลตัวเราก็จะดูแลไปตลอดเลย ซึ่งในวันนั้นจากที่ผมมองด้วยสายตาประเมินสภาพอาการของคนไข้อื่นด้วย ดูแล้วเคสผมน่าจะหนักที่สุด 

นักกายภาพที่รับผมไปดูแล เป็นนักกายภาพที่เรียกผมตอนไปห้องผิด ซึ่งเขาก็เหมือนเป็นนักกายภาพรุ่นพี่ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในห้องนั้น(จากที่ประเมินเองนะครับ) 

ซึ่งส่วนตัวก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่ซ่อนอยู่ในเรื่องร้ายครับ แน่นอนว่านักกายภาพทุกคนมีศักยภาพความรู้ที่เหมือนกัน แต่อาจจะมีข้อแตกต่างก็ในเรื่องของประสบการณ์เจอคนไข้ต่างๆ ร่วมกับลักษณะแนวทางการดูแลหรืออธิบายที่เป็นสไตล์เฉพาะตัวของแต่ละคนไป

…พอเข้าไปตอนแรกทางนักกายภาพเขาก็จะมีการประเมินสภาพร่างกายของเราก่อน โดยให้เราลอง นั่งทรงตัว ยืน นอนหรือการยกแขนขา ซึ่งในเดือนแรกนั้น เคสผมเรียกว่าเกรดศูนย์เลย

โดยเฉพาะส่วนมือ เรียกว่านิ่งสนิท ต้องทำการฟื้นฟูมากกว่าเคสอื่นๆค่อนข้างมาก จากนั้นเขาก็ทำกายภาพPassiveแบบเบื้องต้น แล้วก็ให้การบ้านกลับไปทำก่อนจะกลับมาเจอกันอีกที 

ซึ่งในตอนแรกผมต้องไปทำกายภาพที่โรงพยาบาลคือ สองครั้งต่อสัปดาห์ เพราะในช่วง6เดือนแรกเป็นช่วงเวลาทองที่สมองจะฟื้นตัวได้เร็วที่สุด ดังนั้นในช่วงเวลานี้ทำฟื้นฟูอะไรได้ให้รีบทำ แต่ต้องถูกหลักการนะ 

ซึ่งความมหัศจรรย์ของสมองที่การแพทย์ปัจจุบันได้ศึกษาเข้าใจแล้วว่า มันทำงานเป็นระบบเครือข่ายNetwork ความหมายคือแม้จะผ่านช่วง6เดือนแรกไปแล้ว แม้สมองที่ทำงานหลักจะเสียหายไปแล้ว หากมีการฝึกฝนที่ถูกต้อง ระบบรอบข้างก็ยังสามารถเริ่มช่วยให้ทำงานได้เรื่อยๆ 

แค่อาจจะฟื้นตัวได้ช้าอัตราการฟื้นตัวไม่เร็วเท่าที่เราต้องการ แต่เรียกว่ายังมีความหวังให้เราอดทนสู้ต่อไป ซึ่งเทียบกับความรู้ในอดีตที่เคยเข้าใจกันว่าเป็นแล้วไม่สามารถฟื้นกลับมาได้

พอเสร็จผมก็กลับบ้านไปแล้วก็รอวันที่นัดไปทำการกายภาพอีกครั้ง ซึ่งรายละเอียดต่างๆตอนมาทำกายภาพที่โรงพยาบาลไว้จะเล่าให้ฟังอีกครั้งครับ 

📌หมายเหตุ📌

- การทำกายภาพแบบPassive คือการที่ตัวเราไม่ได้สั่งการทำเอง เช่น การให้ยกขายังทำไม่ได้ ก็ต้องให้คนอื่นทำให้ก่อน เวลาทำเราก็แค่พยายามออกคำสั่งในสมองร่วมด้วย จนเส้นประสาทเริ่มกลับมาแล้วเราก็จะเริ่มทำกายภาพแบบActive 

คือการที่ตัวเราสามารถสั่งการทำได้เองแล้ว เวลาไปที่ห้องกายภาพ เราจึงจะได้ยินนักกายภาพคุยกันบ่อยๆว่า ให้ทำPassiveให้คนไข้คนนี้คนโน้นหน่อยน่ะ

✍️เขียนโดย Heavy 01/06/26✍️

ปล..ที่จริงอยากลงภาพประกอบตอนนั้น แต่ไม่มีเพราะเข้าไปถ่ายไม่ได้เนื่องจากสถานการณ์โควิด

#เส้นเลือดในสมองแตก #กายภาพบำบัด #stroke #โรคหลอดเลือดสมอง #เมื่อฉันป่วยเป็นโรคทางสมอง #บทความ

Episode13: ฟื้นฟูด้วยกายภาพคือการรักษาหลัก

Episode 13: ฟื้นฟูด้วยกายภาพคือการรักษาหลัก 

…การกายภาพส่วนแรกที่ไปก็คือห้องกิจกรรมบำบัด ซึ่งการฟื้นฟูในห้องนี้จะเป็นการเน้นไปที่ร่างกายส่วนของแขนและมือ รวมถึงการพูดออกเสียงและการกลืนเป็นหลัก 

ซึ่งเป็นห้องเดียวกันกับเพื่อนๆน้องๆกลุ่มเด็กพิเศษที่มาฟื้นฟูด้านพัฒนาการของสมองเรื่องการพูดรวมถึงทักษะต่างๆ หรือเด็กทั่วไปที่อาจดูแล้วว่ามีการพัฒนาที่ช้ามากกว่าคนทั่วไป ก็สามารถมารักษาฟื้นฟูตรงส่วนนี้ได้ รับรองว่านักกายภาพใจดีทุกคนครับ 

ซึ่งในส่วนของผมก็จะเน้นที่การฟื้นฟูแค่ส่วนของแขนและมือเท่านั้น เพราะเรื่องการพูดแม้ในตอนนั้นยังออกเสียงได้ไม่ชัด แต่โดยรวมทิศทางไปได้ดีสามารถกลับไปทำตามแบบฝึกหัดที่บ้านได้ด้วยตัวเองเลย 

รวมถึงเรื่องของการกลืนอาหารด้วย สามารถกลืนได้ปกติแค่เวลาเคี้ยวต้องใจเย็นๆ เพราะมุมปากตกอยู่และมีอาการชาอยู่เยอะ ต้องระวังเวลาเคี้ยวเผลอไปกัดปากจะได้แผลโดยไม่รู้ตัว 😁

ซึ่งในส่วนนักกายภาพที่ดูแลเคสผม ก็น่าจะเป็นนักกายภาพที่มีประสบการณ์ของห้องนั้นเลยทีเดียว (จากที่สังเกตด้วยตัวเองนะ) ครั้งแรกก็จะมีการสอบถามเรื่องสภาพการใช้ชีวิตทั่วไปในตอนนี้ ว่าอาบน้ำเองไหมหรือกินข้าวด้วยตัวเองได้หรือยังอะไรประมาณนี้ 

จากนั้นเขาก็ทำกายภาพเริ่มที่ส่วนแขนเป็นหลักก่อน แล้วก็มือด้วยแบบฝึกกิจกรรมในการฟื้นฟูคร่าวๆสักชั่วโมงนึงแล้วก็รอมาทำกายภาพต่อในครั้งต่อไปอีกครั้ง

Episode 12: เริ่มเข้าสู่กระบวนการรักษาเต็มขั้น

🧠บทความซีรีย์เมื่อฉันเป็นโรคทางสมอง🧠 

Episode 12: เริ่มเข้าสู่กระบวนการรักษาเต็มขั้น

… เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วจากที่เริ่มเป็นโรคหลอดเลือดสมอง ก็ถึงวันที่หมอนัดไปตรวจรักษาตามที่นัด ซึ่งต้องมีการเจาะตรวจเลือดด้วย ซึ่งที่ตรวจก็จะมี ค่าไขมันในเลือด คลอเรสเตอรอล น้ำตาล ค่าไต หลักๆประมาณนี้ 

ซึ่งในตอนนั้นผมยังไม่สามารถลุกเข้าห้องน้ำเองได้ เลยต้องใส่ผ้าอ้อมด้วยเพื่อป้องกันไว้ ในตอนนั้นผมใส่เสื้อผ้าสบายๆผมยุ่งๆหน้าโทรมๆ นั่งรถเข็น ทุกคนที่เห็นก็รู้ได้ทันทีเลยว่าคนนี้ป่วยอยู่ พอนึกย้อนกลับไปแล้วก็รู้สึกอนาถกับตัวเองจริงๆในตอนนั้น 

เพราะในตัวเราตอนนั้น เหมือนมีแต่เสียงจากความคิดในสมองที่คอยบอกตัวเราอยู่ตลอดเวลาว่า “ตอนนี้นายมันป่วยหนัก ต้องรับสภาพมันไปอย่างนี้ตลอดชีวิต ทำตัวโทรมๆดูเป็นคนป่วยเข้าไว้น่ะมันถูกแล้ว”

…เมื่อถึงเวลาตามนัดผมก็ได้เจอหมอศัลยกรรมระบบประสาท เขาก็แจ้งว่าของผมเป็นเคสเส้นเลือดแตก ซึ่งก็ไม่ต้องให้ยาอะไรเกี่ยวกับเส้นเลือดในสมองแล้ว รอแค่เลือดมันแห้งไปเอง (ปกติตัวผมจะเป็นคนชอบสอบถามในสิ่งต่างๆที่สงสัยอยากรู้ แต่ในตอนนั้นด้วยความที่ตัวเรารู้ตัวว่าพูดไม่ชัด สื่อสารได้ยาก ก็เลยไม่เลือกที่จะถามรายละเอียดอะไรเพิ่มอีก) 

สุดท้ายสรุปจากสภาพอาการของผม ก็คือสามารถปิดเคสรักษาผมได้เลย โดยมีการส่งต่อไปให้แผนกอายุรกรรมทั่วไปและแผนกเวชกรรมฟื้นฟู (ความหมายก็คือว่า ในส่วนของการรักษากับหมอระบบประสาทจบแล้ว 

เพราะมันจะแตกต่างกับเคสที่ตีบตัน ซึ่งต้องคอยรักษาด้วยการให้ยาละลายลิ่มเลือด เพราะเส้นเลือดมันตันทำให้เลือดแข็งตัวเป็นลิ่มเลือดอันตรายอยู่ ส่วนของผมก็เน้นที่การควบคุมค่าเลือดไขมันความดันเป็นหลักพอ ) 

จากนั้นผมก็ไปที่แผนกเวชกรรมฟื้นฟู ได้เจอพูดคุยกับคุณหมอ ซึ่งเขาก็ได้ประเมินอาการเบื้องต้นและก็ทำการส่งตัวผมต่อไปที่ห้องกิจกรรมบำบัดและห้องการฟื้นฟูทำกายภาพระบบประสาท เพื่อเริ่มกระบวนการฟื้นฟูร่างกายอย่างเต็มที่ต่อไป

✍️เขียนโดย Heavy 25/04/26✍️

เหตุผลที่ต้องมีบ้านหลังนี้

🏠 เหตุผลที่ต้องมีบ้านหลังนี้ 🌿

(บทความยาวๆจากความทรงจำสีจางๆของผม)

ภาพนี้คือบ้านที่ผมอยู่ตอนนี้ เป็นบ้านของผมเอง ที่ตัดสินใจซื้อเอง อยู่มาสิบแปดปีแล้ว ผ่อนกันเองสองคนกับภรรยา ปัจจุบันตอนนี้ไม่ต้องผ่อนมันแล้ว 

เพราะผมเป็นเจ้าของมันโดยสมบูรณ์มาหลายปีแล้ว ผมมีอยู่หลังเดียว เป็นบ้านเล็กๆตามสไตล์พออยู่พอกิน สมฐานะกับรายได้เล็กน้อยของเรา 

ตอนแรกที่ซื้อหลังนี้ก็มีข้อแนะนำจากเพื่อนๆหรือคนรู้จักหลายคนเลยว่า ทำไมซื้อชั้นเดียว ทำไมไม่หาที่อยู่ในตัวเมือง เล็กไปไหม ฯลฯ มีเข้ามาหลากหลายคำแนะนำ แต่ผมไม่เคยเห็นจะมีใครเสนอตัวยื่นเงินมาซื้อให้แบบเปล่าๆเลย 

ความหมายก็คือว่า บางทีก่อนที่เราจะตัดสินใจซื้อของอะไรสักอย่าง จะเป็นบ้านรถยนต์หรือใดๆก็ตาม เรามักจะมีคำแนะนำมากมายเข้ามา 

แต่เราต้องไม่ลืมว่าคนที่ต้องจ่ายเป็นภาระก็คือตัวเรา ดังนั้นเราจะรู้ความสามารถทางการเงินของตัวเราได้ดีที่สุด 

การตัดสินใจก็ต้องเป็นไปตามตัวของเรา อย่าไปตามใจคนอื่น เพราะทุกข์และภาระจะอยู่ที่เราเต็มๆเลย หลักการใช้ชีวิตของผมคือ ถ้าจำเป็นก็เป็นหนี้ได้ แต่อย่าเป็นหนี้มากมายจนต้องประหยัดแน่นตึงเกินไป เพราะความสุขมันจะค่อยๆน้อยลงไปเรื่อยๆ นำมาซึ่งปัญหาเรื่องความสัมพันธ์อีก 

ของดีๆเกรดพรีเมี่ยมใครๆก็อยากได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมีความสามารถทำได้ทุกคน คนเราเกิดมามีต้นทุนไม่เท่ากัน เราแค่ต้องยอมรับมัน เพราะมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของโลกนี้ ของหลายอย่างถึงไม่ใช่เกรดดี แต่ก็ใช้ได้อยู่นะ

ที่เกริ่นมาสักพักก็คือว่า..ในวันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องที่มาของการซื้อบ้านหลังนี้ให้ฟัง ว่าทำไมในชีวิตนี้ผมถึงต้องซื้อบ้านของตัวเองสักหลังนึง 

ความจริงตัวผมน่ะเคยเป็นคนมีบ้านไว้อาศัยอยู่นะ ไม่ได้ลำบากอะไรเลยสบายๆ ตอนเป็นเด็กถึงประมาณอายุสิบแปด ก็อยู่ที่บ้านของอาม่า เป็นอาคารพาณิชย์สามชั้น ห้องนอนก็คือชั้นสามนั่นล่ะ เป็นห้องนอนรวมแบบครอบครัวไทยจีนสมัยก่อน นอนกันหลายคนเลย 

ทั้งแม่ผมและญาติๆนอนอยู่กันคนละมุม เหมือนไม่มีความส่วนตัว แต่ก็มีความอบอุ่นดีนะ พอเวลาผ่านไปนั่งคิดถึงความทรงจำตอนนั้นคือดีอยู่นะ แต่ส่วนตัวผมก็อยากมีบ้านที่มีห้องเป็นส่วนตัวมากกว่านี้อยู่น่ะ

ระหว่างนั้นก็มีบางช่วงเวลาที่คุณแม่ผมซื้อบ้านร่วมกับน้าสาว ในใจผมก็คิดแบบตอนเด็กๆว่า นี่ล่ะเราคงได้มีบ้านที่เราต้องการแล้ว เดี๋ยวถึงเวลาเราก็คงได้ไปอยู่ แต่ก็ด้วยความจำเป็นบางอย่างของคุณแม่ตอนนั้น ก็เลยทำให้ไม่ได้ร่วมซื้อต่อไปและอยู่บ้านต่อน่ะ ในช่วงเวลาต่อมาที่พอจำได้คือ ฝั่งตัวผมก็มีเหตุจำเป็นที่ต้องย้ายออกจากบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็กไปอยู่ที่บ้านของน้าชายตามคำสั่งของอาม่าด้วย

ตอนที่ผมได้มาอยู่บ้านน้าชาย ในตอนแรกผมได้พักอยู่ห้องบนชั้นสาม ซึ่งเป็นห้องของน้าชายอีกคนนึง ที่ในวันปกติไม่ค่อยจะได้อยู่ นานๆกลับที ส่วนตัวก็โอเคอยู่นะ ถึงจะไม่ใช่ห้องของผมโดยตรง แต่ก็คือได้มีเวลาใช้ชีวิตในห้องส่วนตัวครั้งแรกเลย มีพาเพื่อนมานั่งเล่นเพลงกันตรงดาดฟ้าด้วย เพลินมาก แต่ถ้าช่วงที่น้ากลับมา ผมก็ต้องลงมานอนตรงชั้นสอง มันเป็นช่วงพื้นที่ส่วนนึงแถวๆหน้าห้องนอนของน้าชายเจ้าของบ้าน

ที่จำได้ลางๆคือพื้นที่เล็กๆตรงนั้นของผม ก็จะเป็นการใช้ด้านข้างที่ติดผนังปูน โดยอีกข้างผมก็จะใช้ราวแขวนเสื้อผ้าวางเป็นผนังกั้นอีกข้าง คล้ายๆห้องส่วนตัวสี่เหลี่ยมเล็กๆ แบบขนาดพอนอนได้คนนึงกว้างๆก็อะไรประมาณนั้น ซึ่งต่อมาก็กลายเป็นที่นอนหลักของผมเลย 

เพราะตอนนั้นน้าที่อยู่ชั้นบนกลับมาบ้านนี้บ่อยขึ้นน่ะ เวลาต่อมาก็น่าจะสักปีนึงมั้งจำไม่ได้แล้ว อาม่าก็ให้งบประมาณในการซื้อไม้อัดและวัสดุเพื่อให้น้าทำการกั้นห้องนอนส่วนตัวให้ผม โดยน้าผมที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ทำให้ (น้าผมคนนี้บอกเลยฝีมือทักษะด้านช่างไม่ธรรมดาเลย แค่ไม่มีใบประกาศแค่นั้นเอง)

😁อันนี้ล่ะที่เป็นห้องส่วนตัวห้องแรกในชีวิตของผมจริงๆ จำความรู้สึกในตอนนั้นได้ดีเลย คือมันโอเคเลยนะ ทั้งๆที่มันแค่ห้องที่กั้นจากพื้นที่ว่างๆด้วยไม้อัดเอง ไม่ได้หรูหราอะไรเลย ในห้องก็มีฟูกนอน วิทยุเทป กีตาร์ เสื้อผ้า ปลั้กไฟ แค่นั้น 

เดี๋ยวนี้เวลาผมได้ดูหนังที่มีฉากบทเกี่ยวกับชีวิตอะไรพวกนี้ เลยจะอินมากนิดนึงน่ะ ก็อยู่มาหลายปีอยู่นะตั้งแต่ช่วงปลายปวส.จนผมเริ่มทำงานมีรายได้เพิ่มบ้าง พอนึกย้อนกลับไปมันก็โอเค แต่มันก็คือบ้านของน้าผมน่ะ ไม่ใช่บ้านของผมหรือของพ่อแม่น่ะ

ต่อมาหลายปีแม่ของผมก็เช่าตึกแบบชั้นเดียวเปิดร้านทำซักผ้า พอดีช่วงนั้นผมก็ออกจากงานล่าสุด ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็เลยขอช่วยทำร้านกับคุณแม่ ผมก็เลยไม่ค่อยได้อยู่บ้านน้าเพราะบางทีก็ขี้เกียจกลับ นอนเฝ้าร้านด้วย(โซนเดียวกันน่ะ) การนอนก็นอนที่เตียงเล็กๆข้างห้องน้ำ ก็อยู่ได้เพลินๆสไตล์คนง่ายๆ 

จำได้ว่าในช่วงนั้นคุณแม่ผมดาวน์บ้านแถวนั้นไว้ด้วยหลังนึง ก็ถือว่าเป็นความหวังใจของผมเรื่องจะได้มีบ้านนิดนึง แต่พอคุณแม่ผ่อนดาวน์ไปสักพักนึงก็ติดปัญหาบางอย่างไม่ได้ส่งต่อ เพราะค่าผ่อนจริงๆมันเกินตัวสภาพการเงินที่เข้ามามากไปหน่อย เรียกว่าต้องฝืนส่งไปทุกเดือน และการสร้างตัวบ้านผิดสัญญาด้วย เลยยกเลิกไปแล้วกันได้เงินกลับมาจบไป 

ช่วงเวลาต่อมาตัวผมก็แต่งงาน ก็ได้เข้าไปอยู่ที่บ้านแฟน เป็นห้องของแฟนเล็กๆ แต่ก็ไม่ค่อยมีความเป็นส่วนตัวเท่าไรเพราะครอบครัวแฟนอยู่หลายคนในหลังเดียว(คือผมไม่คุ้นน่ะ อึดอัดนิดหน่อยจากนิสัยส่วนตัวของผมเอง แต่พ่อแม่แฟนนั้นดีมาก) 

พอดีช่วงนั้นผมมักจะนอนเฝ้าร้านซักผ้าเองด้วย แต่คุณแม่พอปิดร้านก็ไปนอนที่บ้านอาม่า ทำให้ในช่วงแรกๆหลังแต่งงานแฟนผมก็เลยต้องมานอนอยู่ที่ร้านด้วย พักเดียวพ่อแม่แฟนผมมาเห็นแฟนผมก็สงสาร (คงคิดในใจว่าลูกสาวมันได้แฟนแบบไหนกันวะ ห่วยแตกชิบหายมันไม่ได้เรื่องเลย) ก็เลยให้เราสองคนไปอยู่ในบ้านพักค่ายทหารอีกหลังนึงข้างบ้าน จะได้เป็นส่วนตัวขึ้นกว่าเดิม 

ต่อมาผมก็เลยได้อยู่เป็นบ้านในค่ายทหารเป็นหลังมีห้องส่วนตัว (แต่ก็ยังไม่ใช่บ้านของผมอยู่ดี) บ้านในค่ายทหารตอนนั้นที่จำได้ น้ำประปาก็ไม่มีนะ ต้องรอรถมาเติม ก็ลำบากพอควรสำหรับผมที่เคยอยู่บ้านในเมืองมา 

ตอนนั้นต่อมาผมก็ไม่ได้ทำร้านกับแม่แล้ว รายจ่ายสองคนมันไม่ไหว ผมก็เลยหางาน เป็นช่วงที่ลำบากมากๆ ต่ำสุดในชีวิตเลย รายละเอียดเรื่องราวชีวิตช่วงนี้ผมแทบไม่ได้เล่าปัญหาให้ใครฟังด้วยตามนิสัยผมนั่นล่ะ

จนต่อมาผมก็หางานได้ที่แบบลงตัวมากๆ ได้บริษัทที่มีวัฒนธรรมองค์กรที่ดี ผมเริ่มฟื้นสภาพการเงินและจิตใจของตัวเองได้ จึงเป็นที่มาของการได้บ้านหลังนี้ ก็คือว่าเราสองคนก็ใช้ชีวิตในบ้านค่ายทหารไปสักประมาณสามปี การงานของเราทั้งคู่ตอนนั้นก็ถือว่าโอเคอยู่ ไม่ได้รวยอะไรแต่ไม่อดอยาก ก็เลยเริ่มคิดถึงเรื่องการซื้อบ้านกัน พอดีมีวันนึงพี่ชายคนรองแฟนผมเขาบอกว่า มีหมู่บ้านจะขึ้นใหม่ ราคาไม่แพง สงบดี โน่นนี่ เราสองคนก็เลยขี่รถเครื่องไปดู 

พอดูรายละเอียดเสร็จก็กลับมาบ้านในค่าย นั่งอธิษฐานด้วยศรัทธาพร้อมคิดไตร่ตรองสักพัก เลยตัดสินใจว่าเราจะออกไปที่โครงการใหม่แล้วตกลงทำสัญญาซื้อเลย ตอนนั้นผมอายุ27 เงินเดือนน่าจะประมาณหมื่นสอง(เพิ่งขึ้นมาเดือนเดียวด้วยตอนแรกแค่เจ็ดพันห้าเอง) เงินหมุนเวียนในบช.ตอนนั้นก็มีแบบว่าพอดีแบบหลวมนิดหน่อย 

ถึงตัดสินใจซื้อไปก็ยังไม่รู้ว่าต่อไปจะกู้ผ่านไหม(ผมตั้งใจกู้คนเดียวก่อน) แต่ผมก็คิดว่าถ้าไม่เริ่มตอนนี้จะมีโอกาสมีบ้านของตัวเองอีกไหม ไม่ต้องรอให้ใครมาให้แล้ว เอาเลยละกัน จ่ายค่าจองไปเลยห้าพัน (ตอนนั้นจ่ายเสร็จเหลือเงินแค่สองพันในบช.ทั้งชีวิต ถ้ามีอะไรฉุกเฉินก็เสร็จ คือวัดใจกันไปเลย)

ผ่อนดาวน์ไปสักพัก สรุปว่าผมกู้ผ่านเฉยเพราะเงินเดือนน้อยก็จริงแต่ไม่มีหนี้อะไรนอกจากหนี้กยศ. อีกเรื่องที่พอจำได้ในตอนนั้นก็คือค่าโอนบ้าน มีนโยบายของรัฐให้เหลือค่าโอนแค่ 0.01% ของราคาบ้าน จากตอนนั้นที่ค่าโอนปกติคือ 2% คือมันน้อยลงกว่าปกติหลายเท่าเลยน่ะ พอผ่านไปไม่นานนโยบายนี้ก็ยกเลิก ค่าโอนกลับไปเท่าเดิม และยังมีอีกหลายอย่างที่เหมือนมีการจัดเตรียมไว้ให้แล้ว ถือเป็นการปลอบใจจากความทุกข์ที่เราต้องคอยอดทนในชีวิตมาตลอดหลายปีน่ะ

ปัจจุบันบ้านหลังนี้ราคาน่าจะประมาณล้านกว่าๆจากซื้อตอนแรกแค่ห้าแสนกว่า ถ้าขายไปก็คงได้กำไรคุ้มมาก หลายๆปีก่อนเคยมีคนแนะนำให้ขายทำกำไรแล้วไปซื้อหลังใหม่ แต่ช่วงเวลานั้นผมก็ไม่คิดขาย เพราะเหตุผลที่ผมซื้อบ้านนี้มาก็เพื่ออยากจะมีที่อยู่ของตัวเองบ้าง เกิดมาไม่เคยได้มีอารมณ์แบบนั้นเลย ไม่ได้ซื้อมาเพื่อจะสร้างความมั่งคั่ง ถึงขายไปแล้วจะหาหลังใหม่ผมก็ต้องเป็นหนี้ก้อนใหม่อีก ผมไม่เอาแล้ว 

เพราะสำหรับผมการเป็นหนี้มันทรมาน ผมไม่มีมรดกอะไรในอนาคตเก็บไว้รอเหมือนใครๆ ที่ทำให้อาจจะมองเรื่องบ้านเป็นสินทรัพย์สร้างความมั่งคั่งได้ แต่สำหรับผมมันคือหนี้สินน่ะ 

😁แต่ถ้ามีใครใจดีโยนเงินมาให้ก้อนใหญ่ๆฟรีๆสักก้อนนึง แบบเอาไปซื้ออีกหลังก็ยังมีตังค์เหลือ ผมค่อยอาจพิจารณาขายมันก็ได้ แล้วไปหาที่แบบมีพื้นดิน ได้อากาศบริสุทธิ์ ทำแปลงผักสวนครัวตามความสงบในใจที่เป็นไปตามอายุของผมก็ได้ แต่ตอนนี้ก็อยู่หลังนี้ไปล่ะ จนถึงวันนี้บ้านหลังนี้ก็ผ่านไป18ปีแล้วน่ะ

ส่วนตัวที่ผมอยากจะบอกเรื่องบ้านน่ะ ก็คือว่าถ้าคุณมีของพ่อแม่คุณสร้างไว้ให้แล้ว มีอยู่ตั้งแต่เด็กแล้วอนาคตก็ชัดเจนว่ามันเป็นของคุณอยู่แล้ว ก็อยู่ไปเถอะไม่ต้องไปหาใหม่ อย่าไปคิดเยอะ เห็นหลายคนมีแล้วก็อยากมีอีก ถ้ามีแล้วไม่เดือดร้อนก็มีไป แต่บางทียิ่งมีเพิ่ม ก็ยิ่งต้องใช้ชีวิตลำบากขึ้นก็เห็นอยู่น่ะ 

ถ้าจะคิดมีบ้านสักหลังนึง จงหาเหตุผลความจำเป็นที่แท้จริงของมันให้เจอ ช้าๆค่อยๆคิดไตร่ตรอง ว่าจำเป็นต้องมี หรือแค่ต้องมีเหมือนคนอื่นเขา เหมือนเรื่องราวที่มาของบ้านหลังนี้ผมเล่ามาทั้งหมดนั่นล่ะครับ

✍️เขียนโดย Heavy 06/04/26✍️

#บทความ #ความทรงจำสีจาง #ชีวิตคนธรรมดา