Episode 12: เริ่มเข้าสู่กระบวนการรักษาเต็มขั้น

🧠บทความซีรีย์เมื่อฉันเป็นโรคทางสมอง🧠 

Episode 12: เริ่มเข้าสู่กระบวนการรักษาเต็มขั้น

… เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วจากที่เริ่มเป็นโรคหลอดเลือดสมอง ก็ถึงวันที่หมอนัดไปตรวจรักษาตามที่นัด ซึ่งต้องมีการเจาะตรวจเลือดด้วย ซึ่งที่ตรวจก็จะมี ค่าไขมันในเลือด คลอเรสเตอรอล น้ำตาล ค่าไต หลักๆประมาณนี้ 

ซึ่งในตอนนั้นผมยังไม่สามารถลุกเข้าห้องน้ำเองได้ เลยต้องใส่ผ้าอ้อมด้วยเพื่อป้องกันไว้ ในตอนนั้นผมใส่เสื้อผ้าสบายๆผมยุ่งๆหน้าโทรมๆ นั่งรถเข็น ทุกคนที่เห็นก็รู้ได้ทันทีเลยว่าคนนี้ป่วยอยู่ พอนึกย้อนกลับไปแล้วก็รู้สึกอนาถกับตัวเองจริงๆในตอนนั้น 

เพราะในตัวเราตอนนั้น เหมือนมีแต่เสียงจากความคิดในสมองที่คอยบอกตัวเราอยู่ตลอดเวลาว่า “ตอนนี้นายมันป่วยหนัก ต้องรับสภาพมันไปอย่างนี้ตลอดชีวิต ทำตัวโทรมๆดูเป็นคนป่วยเข้าไว้น่ะมันถูกแล้ว”

…เมื่อถึงเวลาตามนัดผมก็ได้เจอหมอศัลยกรรมระบบประสาท เขาก็แจ้งว่าของผมเป็นเคสเส้นเลือดแตก ซึ่งก็ไม่ต้องให้ยาอะไรเกี่ยวกับเส้นเลือดในสมองแล้ว รอแค่เลือดมันแห้งไปเอง (ปกติตัวผมจะเป็นคนชอบสอบถามในสิ่งต่างๆที่สงสัยอยากรู้ แต่ในตอนนั้นด้วยความที่ตัวเรารู้ตัวว่าพูดไม่ชัด สื่อสารได้ยาก ก็เลยไม่เลือกที่จะถามรายละเอียดอะไรเพิ่มอีก) 

สุดท้ายสรุปจากสภาพอาการของผม ก็คือสามารถปิดเคสรักษาผมได้เลย โดยมีการส่งต่อไปให้แผนกอายุรกรรมทั่วไปและแผนกเวชกรรมฟื้นฟู (ความหมายก็คือว่า ในส่วนของการรักษากับหมอระบบประสาทจบแล้ว 

เพราะมันจะแตกต่างกับเคสที่ตีบตัน ซึ่งต้องคอยรักษาด้วยการให้ยาละลายลิ่มเลือด เพราะเส้นเลือดมันตันทำให้เลือดแข็งตัวเป็นลิ่มเลือดอันตรายอยู่ ส่วนของผมก็เน้นที่การควบคุมค่าเลือดไขมันความดันเป็นหลักพอ ) 

จากนั้นผมก็ไปที่แผนกเวชกรรมฟื้นฟู ได้เจอพูดคุยกับคุณหมอ ซึ่งเขาก็ได้ประเมินอาการเบื้องต้นและก็ทำการส่งตัวผมต่อไปที่ห้องกิจกรรมบำบัดและห้องการฟื้นฟูทำกายภาพระบบประสาท เพื่อเริ่มกระบวนการฟื้นฟูร่างกายอย่างเต็มที่ต่อไป

✍️เขียนโดย Heavy 25/04/26✍️

เหตุผลที่ต้องมีบ้านหลังนี้

🏠 เหตุผลที่ต้องมีบ้านหลังนี้ 🌿

(บทความยาวๆจากความทรงจำสีจางๆของผม)

ภาพนี้คือบ้านที่ผมอยู่ตอนนี้ เป็นบ้านของผมเอง ที่ตัดสินใจซื้อเอง อยู่มาสิบแปดปีแล้ว ผ่อนกันเองสองคนกับภรรยา ปัจจุบันตอนนี้ไม่ต้องผ่อนมันแล้ว 

เพราะผมเป็นเจ้าของมันโดยสมบูรณ์มาหลายปีแล้ว ผมมีอยู่หลังเดียว เป็นบ้านเล็กๆตามสไตล์พออยู่พอกิน สมฐานะกับรายได้เล็กน้อยของเรา 

ตอนแรกที่ซื้อหลังนี้ก็มีข้อแนะนำจากเพื่อนๆหรือคนรู้จักหลายคนเลยว่า ทำไมซื้อชั้นเดียว ทำไมไม่หาที่อยู่ในตัวเมือง เล็กไปไหม ฯลฯ มีเข้ามาหลากหลายคำแนะนำ แต่ผมไม่เคยเห็นจะมีใครเสนอตัวยื่นเงินมาซื้อให้แบบเปล่าๆเลย 

ความหมายก็คือว่า บางทีก่อนที่เราจะตัดสินใจซื้อของอะไรสักอย่าง จะเป็นบ้านรถยนต์หรือใดๆก็ตาม เรามักจะมีคำแนะนำมากมายเข้ามา 

แต่เราต้องไม่ลืมว่าคนที่ต้องจ่ายเป็นภาระก็คือตัวเรา ดังนั้นเราจะรู้ความสามารถทางการเงินของตัวเราได้ดีที่สุด 

การตัดสินใจก็ต้องเป็นไปตามตัวของเรา อย่าไปตามใจคนอื่น เพราะทุกข์และภาระจะอยู่ที่เราเต็มๆเลย หลักการใช้ชีวิตของผมคือ ถ้าจำเป็นก็เป็นหนี้ได้ แต่อย่าเป็นหนี้มากมายจนต้องประหยัดแน่นตึงเกินไป เพราะความสุขมันจะค่อยๆน้อยลงไปเรื่อยๆ นำมาซึ่งปัญหาเรื่องความสัมพันธ์อีก 

ของดีๆเกรดพรีเมี่ยมใครๆก็อยากได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมีความสามารถทำได้ทุกคน คนเราเกิดมามีต้นทุนไม่เท่ากัน เราแค่ต้องยอมรับมัน เพราะมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของโลกนี้ ของหลายอย่างถึงไม่ใช่เกรดดี แต่ก็ใช้ได้อยู่นะ

ที่เกริ่นมาสักพักก็คือว่า..ในวันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องที่มาของการซื้อบ้านหลังนี้ให้ฟัง ว่าทำไมในชีวิตนี้ผมถึงต้องซื้อบ้านของตัวเองสักหลังนึง 

ความจริงตัวผมน่ะเคยเป็นคนมีบ้านไว้อาศัยอยู่นะ ไม่ได้ลำบากอะไรเลยสบายๆ ตอนเป็นเด็กถึงประมาณอายุสิบแปด ก็อยู่ที่บ้านของอาม่า เป็นอาคารพาณิชย์สามชั้น ห้องนอนก็คือชั้นสามนั่นล่ะ เป็นห้องนอนรวมแบบครอบครัวไทยจีนสมัยก่อน นอนกันหลายคนเลย 

ทั้งแม่ผมและญาติๆนอนอยู่กันคนละมุม เหมือนไม่มีความส่วนตัว แต่ก็มีความอบอุ่นดีนะ พอเวลาผ่านไปนั่งคิดถึงความทรงจำตอนนั้นคือดีอยู่นะ แต่ส่วนตัวผมก็อยากมีบ้านที่มีห้องเป็นส่วนตัวมากกว่านี้อยู่น่ะ

ระหว่างนั้นก็มีบางช่วงเวลาที่คุณแม่ผมซื้อบ้านร่วมกับน้าสาว ในใจผมก็คิดแบบตอนเด็กๆว่า นี่ล่ะเราคงได้มีบ้านที่เราต้องการแล้ว เดี๋ยวถึงเวลาเราก็คงได้ไปอยู่ แต่ก็ด้วยความจำเป็นบางอย่างของคุณแม่ตอนนั้น ก็เลยทำให้ไม่ได้ร่วมซื้อต่อไปและอยู่บ้านต่อน่ะ ในช่วงเวลาต่อมาที่พอจำได้คือ ฝั่งตัวผมก็มีเหตุจำเป็นที่ต้องย้ายออกจากบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็กไปอยู่ที่บ้านของน้าชายตามคำสั่งของอาม่าด้วย

ตอนที่ผมได้มาอยู่บ้านน้าชาย ในตอนแรกผมได้พักอยู่ห้องบนชั้นสาม ซึ่งเป็นห้องของน้าชายอีกคนนึง ที่ในวันปกติไม่ค่อยจะได้อยู่ นานๆกลับที ส่วนตัวก็โอเคอยู่นะ ถึงจะไม่ใช่ห้องของผมโดยตรง แต่ก็คือได้มีเวลาใช้ชีวิตในห้องส่วนตัวครั้งแรกเลย มีพาเพื่อนมานั่งเล่นเพลงกันตรงดาดฟ้าด้วย เพลินมาก แต่ถ้าช่วงที่น้ากลับมา ผมก็ต้องลงมานอนตรงชั้นสอง มันเป็นช่วงพื้นที่ส่วนนึงแถวๆหน้าห้องนอนของน้าชายเจ้าของบ้าน

ที่จำได้ลางๆคือพื้นที่เล็กๆตรงนั้นของผม ก็จะเป็นการใช้ด้านข้างที่ติดผนังปูน โดยอีกข้างผมก็จะใช้ราวแขวนเสื้อผ้าวางเป็นผนังกั้นอีกข้าง คล้ายๆห้องส่วนตัวสี่เหลี่ยมเล็กๆ แบบขนาดพอนอนได้คนนึงกว้างๆก็อะไรประมาณนั้น ซึ่งต่อมาก็กลายเป็นที่นอนหลักของผมเลย 

เพราะตอนนั้นน้าที่อยู่ชั้นบนกลับมาบ้านนี้บ่อยขึ้นน่ะ เวลาต่อมาก็น่าจะสักปีนึงมั้งจำไม่ได้แล้ว อาม่าก็ให้งบประมาณในการซื้อไม้อัดและวัสดุเพื่อให้น้าทำการกั้นห้องนอนส่วนตัวให้ผม โดยน้าผมที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ทำให้ (น้าผมคนนี้บอกเลยฝีมือทักษะด้านช่างไม่ธรรมดาเลย แค่ไม่มีใบประกาศแค่นั้นเอง)

😁อันนี้ล่ะที่เป็นห้องส่วนตัวห้องแรกในชีวิตของผมจริงๆ จำความรู้สึกในตอนนั้นได้ดีเลย คือมันโอเคเลยนะ ทั้งๆที่มันแค่ห้องที่กั้นจากพื้นที่ว่างๆด้วยไม้อัดเอง ไม่ได้หรูหราอะไรเลย ในห้องก็มีฟูกนอน วิทยุเทป กีตาร์ เสื้อผ้า ปลั้กไฟ แค่นั้น 

เดี๋ยวนี้เวลาผมได้ดูหนังที่มีฉากบทเกี่ยวกับชีวิตอะไรพวกนี้ เลยจะอินมากนิดนึงน่ะ ก็อยู่มาหลายปีอยู่นะตั้งแต่ช่วงปลายปวส.จนผมเริ่มทำงานมีรายได้เพิ่มบ้าง พอนึกย้อนกลับไปมันก็โอเค แต่มันก็คือบ้านของน้าผมน่ะ ไม่ใช่บ้านของผมหรือของพ่อแม่น่ะ

ต่อมาหลายปีแม่ของผมก็เช่าตึกแบบชั้นเดียวเปิดร้านทำซักผ้า พอดีช่วงนั้นผมก็ออกจากงานล่าสุด ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็เลยขอช่วยทำร้านกับคุณแม่ ผมก็เลยไม่ค่อยได้อยู่บ้านน้าเพราะบางทีก็ขี้เกียจกลับ นอนเฝ้าร้านด้วย(โซนเดียวกันน่ะ) การนอนก็นอนที่เตียงเล็กๆข้างห้องน้ำ ก็อยู่ได้เพลินๆสไตล์คนง่ายๆ 

จำได้ว่าในช่วงนั้นคุณแม่ผมดาวน์บ้านแถวนั้นไว้ด้วยหลังนึง ก็ถือว่าเป็นความหวังใจของผมเรื่องจะได้มีบ้านนิดนึง แต่พอคุณแม่ผ่อนดาวน์ไปสักพักนึงก็ติดปัญหาบางอย่างไม่ได้ส่งต่อ เพราะค่าผ่อนจริงๆมันเกินตัวสภาพการเงินที่เข้ามามากไปหน่อย เรียกว่าต้องฝืนส่งไปทุกเดือน และการสร้างตัวบ้านผิดสัญญาด้วย เลยยกเลิกไปแล้วกันได้เงินกลับมาจบไป 

ช่วงเวลาต่อมาตัวผมก็แต่งงาน ก็ได้เข้าไปอยู่ที่บ้านแฟน เป็นห้องของแฟนเล็กๆ แต่ก็ไม่ค่อยมีความเป็นส่วนตัวเท่าไรเพราะครอบครัวแฟนอยู่หลายคนในหลังเดียว(คือผมไม่คุ้นน่ะ อึดอัดนิดหน่อยจากนิสัยส่วนตัวของผมเอง แต่พ่อแม่แฟนนั้นดีมาก) 

พอดีช่วงนั้นผมมักจะนอนเฝ้าร้านซักผ้าเองด้วย แต่คุณแม่พอปิดร้านก็ไปนอนที่บ้านอาม่า ทำให้ในช่วงแรกๆหลังแต่งงานแฟนผมก็เลยต้องมานอนอยู่ที่ร้านด้วย พักเดียวพ่อแม่แฟนผมมาเห็นแฟนผมก็สงสาร (คงคิดในใจว่าลูกสาวมันได้แฟนแบบไหนกันวะ ห่วยแตกชิบหายมันไม่ได้เรื่องเลย) ก็เลยให้เราสองคนไปอยู่ในบ้านพักค่ายทหารอีกหลังนึงข้างบ้าน จะได้เป็นส่วนตัวขึ้นกว่าเดิม 

ต่อมาผมก็เลยได้อยู่เป็นบ้านในค่ายทหารเป็นหลังมีห้องส่วนตัว (แต่ก็ยังไม่ใช่บ้านของผมอยู่ดี) บ้านในค่ายทหารตอนนั้นที่จำได้ น้ำประปาก็ไม่มีนะ ต้องรอรถมาเติม ก็ลำบากพอควรสำหรับผมที่เคยอยู่บ้านในเมืองมา 

ตอนนั้นต่อมาผมก็ไม่ได้ทำร้านกับแม่แล้ว รายจ่ายสองคนมันไม่ไหว ผมก็เลยหางาน เป็นช่วงที่ลำบากมากๆ ต่ำสุดในชีวิตเลย รายละเอียดเรื่องราวชีวิตช่วงนี้ผมแทบไม่ได้เล่าปัญหาให้ใครฟังด้วยตามนิสัยผมนั่นล่ะ

จนต่อมาผมก็หางานได้ที่แบบลงตัวมากๆ ได้บริษัทที่มีวัฒนธรรมองค์กรที่ดี ผมเริ่มฟื้นสภาพการเงินและจิตใจของตัวเองได้ จึงเป็นที่มาของการได้บ้านหลังนี้ ก็คือว่าเราสองคนก็ใช้ชีวิตในบ้านค่ายทหารไปสักประมาณสามปี การงานของเราทั้งคู่ตอนนั้นก็ถือว่าโอเคอยู่ ไม่ได้รวยอะไรแต่ไม่อดอยาก ก็เลยเริ่มคิดถึงเรื่องการซื้อบ้านกัน พอดีมีวันนึงพี่ชายคนรองแฟนผมเขาบอกว่า มีหมู่บ้านจะขึ้นใหม่ ราคาไม่แพง สงบดี โน่นนี่ เราสองคนก็เลยขี่รถเครื่องไปดู 

พอดูรายละเอียดเสร็จก็กลับมาบ้านในค่าย นั่งอธิษฐานด้วยศรัทธาพร้อมคิดไตร่ตรองสักพัก เลยตัดสินใจว่าเราจะออกไปที่โครงการใหม่แล้วตกลงทำสัญญาซื้อเลย ตอนนั้นผมอายุ27 เงินเดือนน่าจะประมาณหมื่นสอง(เพิ่งขึ้นมาเดือนเดียวด้วยตอนแรกแค่เจ็ดพันห้าเอง) เงินหมุนเวียนในบช.ตอนนั้นก็มีแบบว่าพอดีแบบหลวมนิดหน่อย 

ถึงตัดสินใจซื้อไปก็ยังไม่รู้ว่าต่อไปจะกู้ผ่านไหม(ผมตั้งใจกู้คนเดียวก่อน) แต่ผมก็คิดว่าถ้าไม่เริ่มตอนนี้จะมีโอกาสมีบ้านของตัวเองอีกไหม ไม่ต้องรอให้ใครมาให้แล้ว เอาเลยละกัน จ่ายค่าจองไปเลยห้าพัน (ตอนนั้นจ่ายเสร็จเหลือเงินแค่สองพันในบช.ทั้งชีวิต ถ้ามีอะไรฉุกเฉินก็เสร็จ คือวัดใจกันไปเลย)

ผ่อนดาวน์ไปสักพัก สรุปว่าผมกู้ผ่านเฉยเพราะเงินเดือนน้อยก็จริงแต่ไม่มีหนี้อะไรนอกจากหนี้กยศ. อีกเรื่องที่พอจำได้ในตอนนั้นก็คือค่าโอนบ้าน มีนโยบายของรัฐให้เหลือค่าโอนแค่ 0.01% ของราคาบ้าน จากตอนนั้นที่ค่าโอนปกติคือ 2% คือมันน้อยลงกว่าปกติหลายเท่าเลยน่ะ พอผ่านไปไม่นานนโยบายนี้ก็ยกเลิก ค่าโอนกลับไปเท่าเดิม และยังมีอีกหลายอย่างที่เหมือนมีการจัดเตรียมไว้ให้แล้ว ถือเป็นการปลอบใจจากความทุกข์ที่เราต้องคอยอดทนในชีวิตมาตลอดหลายปีน่ะ

ปัจจุบันบ้านหลังนี้ราคาน่าจะประมาณล้านกว่าๆจากซื้อตอนแรกแค่ห้าแสนกว่า ถ้าขายไปก็คงได้กำไรคุ้มมาก หลายๆปีก่อนเคยมีคนแนะนำให้ขายทำกำไรแล้วไปซื้อหลังใหม่ แต่ช่วงเวลานั้นผมก็ไม่คิดขาย เพราะเหตุผลที่ผมซื้อบ้านนี้มาก็เพื่ออยากจะมีที่อยู่ของตัวเองบ้าง เกิดมาไม่เคยได้มีอารมณ์แบบนั้นเลย ไม่ได้ซื้อมาเพื่อจะสร้างความมั่งคั่ง ถึงขายไปแล้วจะหาหลังใหม่ผมก็ต้องเป็นหนี้ก้อนใหม่อีก ผมไม่เอาแล้ว 

เพราะสำหรับผมการเป็นหนี้มันทรมาน ผมไม่มีมรดกอะไรในอนาคตเก็บไว้รอเหมือนใครๆ ที่ทำให้อาจจะมองเรื่องบ้านเป็นสินทรัพย์สร้างความมั่งคั่งได้ แต่สำหรับผมมันคือหนี้สินน่ะ 

😁แต่ถ้ามีใครใจดีโยนเงินมาให้ก้อนใหญ่ๆฟรีๆสักก้อนนึง แบบเอาไปซื้ออีกหลังก็ยังมีตังค์เหลือ ผมค่อยอาจพิจารณาขายมันก็ได้ แล้วไปหาที่แบบมีพื้นดิน ได้อากาศบริสุทธิ์ ทำแปลงผักสวนครัวตามความสงบในใจที่เป็นไปตามอายุของผมก็ได้ แต่ตอนนี้ก็อยู่หลังนี้ไปล่ะ จนถึงวันนี้บ้านหลังนี้ก็ผ่านไป18ปีแล้วน่ะ

ส่วนตัวที่ผมอยากจะบอกเรื่องบ้านน่ะ ก็คือว่าถ้าคุณมีของพ่อแม่คุณสร้างไว้ให้แล้ว มีอยู่ตั้งแต่เด็กแล้วอนาคตก็ชัดเจนว่ามันเป็นของคุณอยู่แล้ว ก็อยู่ไปเถอะไม่ต้องไปหาใหม่ อย่าไปคิดเยอะ เห็นหลายคนมีแล้วก็อยากมีอีก ถ้ามีแล้วไม่เดือดร้อนก็มีไป แต่บางทียิ่งมีเพิ่ม ก็ยิ่งต้องใช้ชีวิตลำบากขึ้นก็เห็นอยู่น่ะ 

ถ้าจะคิดมีบ้านสักหลังนึง จงหาเหตุผลความจำเป็นที่แท้จริงของมันให้เจอ ช้าๆค่อยๆคิดไตร่ตรอง ว่าจำเป็นต้องมี หรือแค่ต้องมีเหมือนคนอื่นเขา เหมือนเรื่องราวที่มาของบ้านหลังนี้ผมเล่ามาทั้งหมดนั่นล่ะครับ

✍️เขียนโดย Heavy 06/04/26✍️

#บทความ #ความทรงจำสีจาง #ชีวิตคนธรรมดา

Episode11: การแสวงหาพยายามฟื้นฟูช่วงเดือนแรก

 Episode 11: การแสวงหาพยายามฟื้นฟูช่วงเดือนแรก

…ในตอนที่ผมนั้นได้ออกจากโรงพยาบาล ทางภรรยาและคุณแม่ผมได้มีการประสานงานกับทางพยาบาล ที่ให้คำแนะนำในการดูแลผมเรื่องกิจวัตรประจำวันรวมถึงวิธีการบริหารกายภาพผู้ป่วยเบื้องต้นเมื่อกลับไปบ้านแล้ว

ในแต่ละวันนอกจากกิจวัตรประจำวันทั่วไปแล้ว ผมก็ต้องมีตารางการทำกายภาพด้วย ทั้งส่วนของมือแขนขา รวมถึงการฝึกกล้ามเนื้อปากด้วย เราพยายามทำกันอย่างเคร่งครัดเพราะเรามีความหวังว่า ร่างกายมันคงจะกลับฟื้นคืนมาโดยเร็ว

ซึ่งส่วนตัวผมก็เริ่มหาข้อมูลในเนตเรื่องโรคหลอดเลือดสมองอย่างจริงจัง ในเรื่องสาเหตุ ประเภทและรอยโรคต่างๆ จนตัวผมนั้นเข้าใจมันได้อย่างลึกซึ้งและถูกต้องพอสมควรเลย

ประกอบกับนิสัยส่วนตัวคือ หากเรานั้นได้เจอปัญหาในเรื่องไหน เราจะอยากเรียนรู้ในเรื่องนั้นๆเป็นอย่างมากเลย คงเป็นสาเหตุนึงที่ป่วย เพราะเป็นคนจริงจังเกินไปมั้ง ฮ่าๆ

ซึ่งข้อมูลที่ผมใช้เป็นแหล่งเรียนรู้มีอยู่หลายที่เลย แต่จะหยิบมาแนะนำสักสามแหล่ง ที่ผมเข้าไปเรียนรู้บ่อยที่สุด จึงอยากที่จะมาแบ่งปันแหล่งความรู้ให้กับเพื่อนๆ เผื่อจะเป็นประโยชน์กับทุกคนครับ

1.เพจStroke BOOT CAMP by ผศ.นายแพทย์ ภาริส วงศ์แพทย์
คลิกLinkhttps://www.facebook.com/StrokeBC?locale=th_TH
-เพจนี้คุณหมอเขาจะอธิบายด้วยภาษาที่คนป่วยเข้าใจง่ายๆไม่ซับซ้อน เรียนรู้เรื่องอาการกระบวนการทำงานทางสมองต่างๆเมื่อป่วย ดีเลยครับ

2.ช่องYoutube Rebrain กายภาพบำบัด
คลิกLinkhttps://www.youtube.com/@rebrain5194
- ช่องนี้เขาจะแนะนำวิธีการกายภาพเพื่อฟื้นฟูผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเป็นหลัก ช่วยได้เยอะครับ

3.ช่อง Youtube Dr.V channel
คลิกLinkhttps://www.youtube.com/@DrVChannel28
- ช่องนี้อธิบายเรื่องโรคหลอดเลือดสมอง ความดันไขมันต่างๆ และที่ผมสนใจจนนำมาใช้ในการช่วยฟื้นฟูร่างกายได้ดีเลย คือเรื่องกระบวนการทำงานของสมองในทางวิทยาศาสตร์

ผสมกับหลักอธิบายทางพุทธศาสนาแนวจิตวิญญาณ ที่มันลงตัวและไปในแนวเดียวกันอย่างดีมีหลักฐานจับต้องได้ ทำให้เข้าใจว่าวิทยาศาสตร์กับแก่นศาสนานั้น จริงๆแล้วถ้าเราเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ จะไม่ขัดแย้งกันเลย น่าสนใจครับ

4.ยังมีช่องทางอื่นๆ เช่นหมอประชาผ่าตัดสมอง ฯลฯ ที่เป็นความรู้โรคหลอดเลือดสมองและกลไกการทำงานของสมอง ยังมีอีกมากมายเลยที่ผมศึกษา เพื่อนๆลองเข้าGoogleแล้วค้นหาได้ตามสะดวกเลยครับ

…ในช่วงระหว่างเดือนแรกของผมนั้น ก็มีญาติจากฝั่งของภรรยาผมมาจากนครสวรรค์ เพื่อมาเยี่ยม ซึ่งเขาก็เป็นผู้มีความรู้มีใบรับรอง ประกอบอาชีพเกี่ยวกับการฟื้นฟูด้วยการนวดแผนไทยผสมกับหลักทางกายภาพการแพทย์แผนปัจจุบันอยู่แล้ว

เขาก็ได้ช่วยทำกายภาพเพื่อช่วยฟื้นฟูผมที่บ้านด้วยอย่างเต็มที่ ซึ่งหลังจากเขากลับไป ทางคุณแม่และภรรยาเลยลองพาผมไปที่นครสวรรค์เพื่อทำการนวดฟื้นฟูอีกครั้ง รวมถึงการได้ลองรักษาแบบศาสตร์ฝังเข็มเป็นครั้งแรกด้วย

ที่ลำบากสุดก็คือต้องนั่งรถทางไกลนี่ล่ะ เพราะเราไปเช้าเย็นกลับ ซึ่งมันทำให้ผมนั้นอ่อนเพลียเมื่อยล้าและลำบากมากจากสภาพร่างกายของผมตอนนั้นที่ยังเคลื่อนไหวด้วยตัวเองไม่ได้ แต่ก็พยายามอดทนทำทุกวิธีที่เราเชื่อว่ามันจะช่วยให้เราหายดีได้เร็วขึ้น ซึ่งก็พบว่ามันดีขึ้นนะ

แต่คงไม่ใช่เพราะการนวดหรือฝังเข็มเท่านั้น แต่มันประกอบกับการที่เป็นเพราะตัวสมองเรา อยู่ในช่วงฟื้นตัวอย่างเร็วตามระบบฟื้นฟูปกติของร่างกาย คือช่วงระยะเวลาทองGolden period 6 เดือนแรกนั่นเอง

ทำให้ผมเข้าใจคนป่วยทุกคนเลยว่า ในยามที่เราป่วยหนักอยู่นั้น เรายอมแทบจะทุกอย่าง จนบางทีต้องเสียเงินทองไปกับการรักษา ซึ่งเราก็ควรทำสามารถทำได้และดีอยู่แล้ว

แต่ตัวเราต้องมีสติและเข้าใจในสิ่งที่เราจะทำมัน โดยการศึกษาความรู้ที่ถูกต้อง เป็นวิทยาศาสตร์มากที่สุด มันจะทำให้เรานั้นไม่ต้องโดนหลอก จนเสียเงินทองสร้างความลำบากความทุกข์ในครอบครัวมากขึ้นไปอีก

นี่ก็เป็นการฟื้นฟูในช่วงเดือนแรกของผม ก่อนที่จะมีโอกาสได้เจอคุณหมอตามนัดเพื่อเข้าสู่กระบวนการฟื้นฟูอย่างเต็มรูปแบบต่อไป

เขียนโดย Heavy 24/03/26

Episode10: การใช้ชีวิตที่(จำเป็น)ต้องเปลี่ยนไป

 Episode10: การใช้ชีวิตที่(จำเป็น)ต้องเปลี่ยนไป

… แนวการใช้ชีวิตสมัยที่ผมนั้นยังร่างกายปกติอยู่นั้น ตัวผมจะเป็นคนที่ไม่เคยอยู่เฉย ต้องทำกิจกรรมมากมายแทบตลอดเวลา ใช้เวลาไปกับกิจกรรมนอนหลับได้น้อยมาก (เป็นคนขี้เบื่อและพลังงานเยอะน่ะ) ตอนนี้พอป่วยหนักจนร่างกายไม่สามารถทำกิจกรรมสิ่งต่างๆได้ตามใจปราถนา ก็เลยเป็นสิ่งที่เพิ่มความทุกข์ให้กับตัวเองขึ้นไปอีกอย่างมากเลยฮ่าๆ

… ด้วยสภาพร่างกายในตอนแรกที่เพิ่งกลับมาพักที่บ้านนั้น เรียกว่าเกรดศูนย์เลย ทำได้แค่ขยับตัวนิดหน่อยด้วยกำลังจากด้านซ้ายที่ยังปกติอยู่ แต่การลุกขึ้นมานั่งจากที่เรานอนอยู่ด้วยตัวเองนั้น ยังคงลำบากอยู่ต้องมีการให้คนอื่นช่วยอยู่ ผมเลยได้นอนตรงส่วนห้องรับแขกแทนการนอนในห้องนอนประจำ โดยใช้เตียงนอนปรับด้วยไฟฟ้า ที่ได้ความอนุเคราะห์จากมูลนิธิกระจกเงาที่ให้ความช่วยเหลือมา ผ่านทางพี่น้องทางจิตวิญญาณที่รู้จักกันไปประสานงานติดต่อและไปช่วยขนย้ายเตียงมาให้ (ซึ่งมีน้ำหนักมากๆจนต้องใช้หลายคนเลยถึงจะช่วยขนย้ายได้) 

ซึ่งเป็นเรื่องที่ทางผมและครอบครัวนั้นซาบซึ้งในน้ำใจและความรักที่จริงใจที่มอบให้เราอย่างมากๆเลยจริงๆ ขอขอบคุณทุกคนที่เกี่ยวข้องรวมทั้งมูลนิธิกระจกเงาไว้ ณ ที่นี้ มากๆอีกครั้งนะครับ ความช่วยเหลือในครั้งนี้ ผมจำได้ไม่ลืมอย่างแน่นอนครับ 

รวมถึงความช่วยเหลือจากเพื่อนๆญาติๆและพี่น้องทางจิตวิญญาณ ที่มาร่วมช่วยซ่อมแซมตัวบ้าน ปรับปรุงติดราวจับในห้องน้ำ รวมถึงเงินช่วยเหลือต่างๆให้กับผมเวลานั้น มันคือพลังงานความรักแท้จริงที่ยิ่งใหญ่มหาศาลที่ผมสัมผัสมันได้จริงๆครับ 

…ในเรื่องของกิจวัตรประจำวันนั้น เมื่อผมตื่นมาก็ต้องเรียกภรรยาให้มาช่วยพาไปเข้าห้องน้ำ (ขนาดแค่ต้องพยายามออกเสียงเรียกให้ดังขึ้นก็ยังเหนื่อย) พอภรรยามาก็จะใช้เก้าอี้ที่เลื่อนได้ ย้ายผมจากเตียงไปที่เก้าอี้โดยมีแม่ผมอีกคนช่วยประคองร่วมด้วย จากนั้นก็เข้าไปห้องน้ำ ทำการย้ายผมอีกครั้งเพื่อไปนั่งเก้าอี้อีกตัวในห้องน้ำ(ในใจตอนนั้นสุดแสนสังเวชตัวเองและสงสารภรรยากับแม่มาก)

พอจะขับถ่ายก็ต้องย้ายจากเก้าอี้ไปที่ชักโครกอีก จะอาบน้ำสระผม ทุกๆอย่างต้องให้ภรรยาทำให้ เหมือนกลับตอนเป็นเด็กอีกครั้งเลย เสร็จแล้วก็ถึงเวลากินข้าว ซึ่งเมื่อแม่ผมมาอยู่ด้วยนั้น ทำให้ดูแล้วแต่ละมื้อของผมนั้นมีอาหารที่หลากหลายและอร่อยขึ้นมากเลย

ซึ่งมันน่าจะทำให้ผมนั้นกินอาหารได้มากขึ้น แต่ในความจริงนั้นมันไม่ใช่ ผมกลับกินอาหารได้น้อยลง ทั้งๆที่อาหารอร่อยขึ้นสดใหม่ขึ้น เพราะสภาพจิตใจของผมเวลานั้น ภายในมันช่างแสนจะห่อเหี่ยวจากความทุกข์จากอาการป่วยที่เราเจอ ทำให้ในแต่ละมื้อนั้นผมกินได้น้อยลงมาก น้ำหนักลดลงมาเกือบสิบสองกิโล(ถือว่าได้ลดน้ำหนักไปในตัว เพราะตอนปกติจะลดแค่กิโลเดียวก็ทำได้ยากแล้ว)

สิ่งที่เขาเคยบอกว่าสภาพจิตใจจะสัมพันธ์กับสภาพร่างกายนั้นใช่เลยทีเดียว เมื่อเสร็จสิ้นมื้ออาหารก็ต้องกินยาที่คุณหมอให้มาเป็นกำๆ ซึ่งตอนปกติไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองต้องมาอยู่ในภาวะที่ต้องกินยาเยอะขนาดนี้ เข้าใจเลยกับคำที่ว่า “รู้อะไรไม่เท่า รู้งี้” แบบว่าถ้ารู้งี้ฉันจะไม่ทำแบบนี้ ฉันจะรักตัวเองใส่ใจร่างกายตัวเองและไม่ประมาทกับชีวิตจนร่างกายพังแบบช่วงเวลานี้ ตอนนี้ก็ทำได้แค่คิดไปแล้วก็เขกกะโหลกตัวเอง ถือว่าเป็นการลงโทษตัวเองเบาๆไปแล้วกันฮ่าๆ

…จากนั้นกิจกรรมประจำวันก็ยังไม่มีอะไรมาก นอกจากการกายภาพเบื้องต้นที่ทางรพ.ได้แนะนำให้ทางคุณแม่กับแฟนผมคอยทำเป็นประจำเท่านั้น ส่วนแนวทางการรักษาฟื้นฟูที่ชัดเจนมากขึ้น ต้องรอวันที่หมอนัดไปที่รพ.ก่อน ซึ่งก็คืออีกหนึ่งเดือนหลังกลับมาพักที่บ้าน

สิ่งที่ทำในแต่ละวันจึงยังไม่มีอะไรมากนัก แค่กิน นอน ดูหนังบ้าง ซึ่งระหว่างนั้นก็มีคนมากมาย ทั้งเพื่อน ญาติพี่น้องทางสายเลือด พี่น้องในความเชื่อทางจิตวิญญาณ และอีกหลายคนเลยที่แวะมาเยี่ยมเยียน มาส่งพลังงานความรัก ช่วยให้กำลังใจเราด้วยความจริงใจ

มันทำให้ผมได้เรียนรู้เพิ่มมากขึ้นในเรื่องการเข้าใจคนอื่นๆว่า ในบางครั้งมุมมองกับพวกเขาเหล่านั้น เราอาจคิดไปเองว่าคนนี้ไม่ดี หรือบางทีก็คิดไปเองว่าคนนี้ดี ในความเป็นจริงแล้วคำว่า “ดี”หรือ “ไม่ดี” มันมาจากความคิดของตัวเราเอง แต่มันอาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด เพราะ “ความจริงมันคือสิ่งที่ใจเราเชื่อ” และ “สิ่งที่ใจเราเชื่ออาจไม่ใช่ความจริง”

เขียนโดย Heavy 14/03/2026 

Episode 09: สภาพช่วงนั้นและรอยโรคของผม

 Episode09: สภาพช่วงนั้นและรอยโรคของผม

..ผมได้กลับมาพักฟื้นที่บ้าน ในสภาพร่างกายที่ปกติแค่ครึ่งซีก เนื่องจากรอยแผลในสมองของผมนั้น มาจากการที่เส้นเลือดที่ส่งไปเลี้ยงสมองฝั่งซ้ายนั้นได้เกิดแตก ทำให้ร่างกายด้านขวาไม่สามารถใช้การได้ทั้งซีก (สมองของคนเราจะควบคุมร่างกายไขว้สลับกัน คือว่า สมองด้านซ้ายคุมด้านขวา ส่วนสมองด้านขวาคุมด้านซ้าย) ในเรื่องของโรคหลอดเลือดสมองนั้น หลักๆจะมีอยู่สองแบบคือ เส้นเลือดแตกหรือตีบ

เบื้องต้นให้เข้าใจง่ายๆก็คือว่า ถ้าเส้นเลือดมันแตกก็เหมือนสายยางที่มีแรงดันภายในมากจนมันบวม แข็งเปราะเลยแตก ทำให้เลือดไปไม่ถึงสมอง ส่วนกรณีตีบก็คือเหมือนกับในสายยางมันเลอะไปด้วยคราบสิ่งสกปรกเกาะอยู่ มากจนภายในท่อเส้นเลือดมันตีบเล็กลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายเลือดก็ไม่สามารถไหลผ่านไปถึงสมองได้เหมือนกัน

ซึ่งทั้งสองแบบนั้น สาเหตุหลักๆก็อาจจะมาจากไขมันสะสมในเส้นเลือด นำไปสู่ความดันโลหิตสูง การพักผ่อนไม่เพียงพอ กรรมพันธุ์ ที่สำคัญคือการมีความเครียดสะสมด้วย ซึ่งผมได้วิเคราะห์ประเมินตัวเองพบว่า ในช่วงนั้นผมพักผ่อนน้อยมาก เนื่องจากทำงานเกี่ยวกับการเกษตร ต้องนอนดึกตื่นเช้า ทุกวันใช้แรงเยอะมากและต้องเจอสภาพอากาศร้อนทุกวัน ซึ่งส่วนตัวก็ความดันโลหิตก็สูงมากๆอยู่แล้ว (คือตัวเองรู้อยู่แล้วแต่ไม่สนใจไม่รักตัวเองมากพอ)

ประกอบกับช่วงนั้นเจอปัญหาความเครียดวุ่นวายใจส่วนตัวค่อนข้างมาก อาจจะด้วยภาวะเศรฐกิจในบ้านช่วงนั้นและอื่นๆสะสมอย่างมาก ซึ่งปัญหาสะสมหลายอย่างผมก็ไม่บอกใคร พยายามแก้เอง คิดว่าตัวเองรับไหว (นิสัยส่วนตัวก็คือเคยแต่ช่วยคนอื่น อาจทั้งแรงกายหรือช่วยทางแรงใจ จนคิดว่าตัวเราคงไหวอ่ะ)

จนส่งผลกระทบไปที่ร่างกายอย่างสาหัสนี่ล่ะครับ บางทีก็คิดนะว่า การที่เรานั้นเป็นคนลักษณะที่ อึด ถึก ทน สามารถอยู่ได้ทุกสภาพการณ์ อาจกลายเป็นว่าสัญญาณที่ร่างกายเริ่มบอกเรามานานแล้ว เรากลับไม่สังเกตเห็นมันเอง จนมันลุกลามจากแค่อาการธรรมดาๆทั่วไปนำไปสู่โรคหลอดเลือดสมองที่แสนเจ็บปวด (คำที่เขาว่า “กะโหลกบางตายช้า กะโหลกหนาตายเร็ว” ความหมายคงเป็นแบบนี้ล่ะมั้งง)

…ส่วนเรื่องอาการจากรอยโรคที่ผมเป็นก็คือ อ่อนแรงซีกขวา ปากเบี้ยวชาไปด้านนึง พูดไม่ชัด กล้ามเนื้อปากอ่อนแรงจนไม่สามารถคุมน้ำลายไม่ให้ไหลออกมาได้เลย เคี้ยวอาหารได้กลืนได้แต่ยากอยู่ เวลาเคี้ยวก็ต้องช้าๆ เพราะมุมปากตกจนเผลอกัดปากตัวเองเสมอ ส่วนต่อมรับรสในแก้มข้างขวานั้น เรียกว่าชามากจนไม่สามารถรับรู้รสได้เลย มีการหายใจยากในบางจังหวะ สายตาก็มีเบลอๆมองไม่ชัดบ้าง นั่งทรงตัวไม่ได้ ยืนหรือเดินไม่ต้องพูดถึง ไม่สามารถทำได้เกรดศูนย์เลย

ภาระหนักเลยตกอยู่กับภรรยาและแม่ที่ต้องมาอยู่ดูแลผม (ปกติผมจะอยู่กับภรรยาแค่สองคน คุณแม่เลยต้องมาช่วยอยู่ดูแลอีกคนให้ง่ายขึ้น) แม้กระทั่งแค่ต้องการเข้าห้องเพื่อขับถ่ายทั้งหนักทั้งเบา ตัวผมไม่สามารถเลยจริงๆ ช่วงเวลานั้นมันอย่างแย่ภายในใจมากๆเลย ใจลึกๆก็คิดบ่อยๆว่า เราควรตายๆไปซะ เพราะสภาพร่างกายตอนนี้มันก็เหมือนอยู่ในนรกแล้ว ส่วนอนาคตความคาดหวังในเรื่องสวรรค์หลังความตายที่เคยเป็นเป้าหมายหลักนั้น ไม่ได้อยากได้อะไรมันอีกแล้ว

เพราะสุดท้ายปลายทางของวิญญาณจะเป็นนรกที่แสนทุกข์สาหัส หรือเป็นสวรรค์ที่แสนสุข จะได้ไปที่ใดก็ได้หมด ตัวเราเฉยๆกับมันแล้วล่ะ เพราะสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้มาก็คือ การได้เจอนรกที่โหดร้ายในช่วงเวลาปัจจุบันน่ะ ทุกข์ทรมานสุดแล้ว เหมือนสภาพร่างกายผมตอนนี้ไง!!

…ในเรื่องของร่างกายส่วนของแขนและมือของผมนั้น เรียกได้ว่าเป็นส่วนที่ต้องฟื้นฟูหนักสุดแล้ว เกรดศูนย์เช่นเดียวกับขาและเท้า ตัวผมได้เห็นฟิล์มสแกนสมองของตัวผมเอง ซึ่งต่อมาผมได้ศึกษาอย่างจริงจังด้วยตัวเองในเรื่องรอยโรคที่ไม่เท่ากันของคนที่เป็นโรคนี้

จึงได้เข้าใจว่า จุดตำแหน่งส่วนของสมองของผมที่เกิดเส้นเลือดแตกนั้น มันอยู่ตรงจุดบริเวณที่เป็นระบบสั่งการควบคุมมือและการเคลื่อนไหวของเท้าเป็นหลักเลย ในส่วนนี้จึงต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูอย่างมาก ส่วนตัวผมมีญาติคนนึงที่เคยเป็นโรคนี้มาก่อนผมหลายปี ของเขาเป็นตรงส่วนของก้านสมอง ซึ่งเป็นจุดที่อันตรายถึงชีวิต เพราะควบคุมในส่วนระบบการหายใจเป็นหลักเลย ตอนเป็นตัวเขานั้นหมดสติไปหลายวันเลย แต่พอผ่านช่วงวิกฤติไปได้พอเขาฟื้นมา ปัญหาหลักของเขาที่เจอคือ เรื่องของความทรงจำที่หายไปบางช่วง รวมถึงสายตาหรือการออกเสียงสื่อสาร ที่ต้องค่อยๆใช้เวลาในการฟื้นฟูพอสมควรเลย

ซึ่งในเรื่องของมือและการเคลื่อนไหวของขาเท้านั้น กลับใช้เวลาไม่นานเท่าไร น่าจะแค่เกือบปีเองก็สามารถใช้งานได้ตามปกติ เรียกว่าเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว (ปาฎิหารย์มากๆเลย) ในตอนนี้เขานั้นสามารถขับรถยนต์ ทำงาน เดิน วิ่ง เตะบอลได้ตามปกติแล้ว ในขณะที่ตัวผมนั้น ความทรงจำปกติอยู่ครบไม่หายไป ตอนเพิ่งเป็นไปโรงพยาบาลก็มีสติตลอด ผ่านมาสี่ปีแล้ว(ขณะที่เขียนนี้) เรื่องของการเคลื่อนไหวทั้งมือและเท้า ก็ยังไม่กลับปกติหรือเกือบร้อยเปอร์เซนต์เลย แต่ทุกอย่างก็เริ่มพัฒนาฟื้นฟูไปในทางที่ดีขึ้นด้วยการกายภาพ ออกกำลังและคุมอาหาร ซึ่งรายละเอียดต่างๆนั้น ผมจะพยายามเล่าให้ฟังต่อไป เผื่อจะมีประโยชน์กับทุกคนทั้งที่เป็นแล้วหรือยังไม่เป็นครับ
เขียนโดย Heavy

Episode08:ความรักจากคนรอบข้างให้ความอบอุ่นแต่จิตใจภายในมันสลายไปแล้ว

 Episode 08:ความรักจากคนรอบข้างให้ความอบอุ่นแต่จิตใจภายในมันสลายไปแล้ว

…ใช้เวลาเดินทางไม่นานเท่าไรตัวผมก็ได้กลับถึงบ้าน เพราะระยะทางจากโรงพยาบาลมาที่บ้านผมไม่ไกลกันเท่าไรนัก เมื่อรถจอดที่หน้าประตูบ้าน ตัวผมไม่สามารถจะลุกขึ้นยืนได้เอง ทำได้เพียงรอให้เขามาช่วยกันพยุงตัวผมขึ้นเพื่อนำเข้าไปในบ้าน

ซึ่งในช่วงนั้นตัวผมก็เรียกได้ว่าตัวใหญ่พอควรเลยเทียบกับน้ำหนักกับความสูง (สูง169cm นน.78kg) ก็หนักเอาเรื่องอยู่นะ

ทางด้านภายในบ้านนั้นก็มีการจัดเตรียมพื้นที่ในการที่ผมต้องกลับมาอยู่ให้สะดวกสบายมากขึ้นแล้ว (ทางผมขอขอบคุณมูลนิธิกระจกเงาเป็นอย่างมาก ที่อนุเคราะห์ช่วยเหลือผม ในเรื่องของเตียงไฟฟ้าคนป่วย รถเข็นวีลแชร์รวมถึงวอล์กเกอร์ไว้เดินอันใหม่ด้วย ซึ่งผมก็ขอบคุณพี่น้องในความเชื่อที่ขับรถไปถึงกรุงเทพ เพื่อช่วยกันขนย้ายกันมาอย่างลำบากเพื่อให้ผมได้รักษาตัวอย่างสะดวกสบายมากขึ้นด้วยครับ)

จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันประคองผมเข้ามาในบ้านอย่างลำบากแต่ก็สำเร็จอย่างปลอดภัย ในใจผมตอนนั้นยิ่งต้องมีคนช่วยเยอะ เราก็ยิ่งทุกข์ใจสงสารกับตัวเองมากยิ่งนัก

ในวันนั้นเมื่อผมกลับมาถึงบ้าน อาม่า(ที่ผมจะเรียกว่าแม่)ของผมก็มาเยี่ยมทันที ผมสัมผัสความรักความห่วงใยที่มีให้ผมมากมายเหลือเกิน จนตัวแกทุกข์ไปด้วย ในใจผมก็รู้สึกผิดในความมีศักดิ์ศรีของตัวเอง ว่าเราโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว เราควรมีชีวิตที่ดีให้แกสบายใจ ไม่ควรเป็นภาระให้แกหรือคุณแม่ รวมทั้งญาติพี่น้องทุกคนด้วย

โดยเฉพาะการที่เรายังคงสร้างความทุกข์ให้กับอาม่าอยู่อีก มันรู้สึกแย่มากๆจริงๆ อาม่าเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กจนวัยรุ่น จนตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว กลับไม่รักตัวเองจนสร้างความทุกข์ให้กับแกอีก ตอนนั้นจิตใจภายในมันหดหู่อย่างมากเลยทีเดียว ครอบครัวญาติพี่น้องให้ความรักความอบอุ่นสร้างรอยยิ้มให้กับผมได้มากมายเลย แต่ภายในใจผมช่วงเวลานั้นมันพังทลายลงไปแล้ว… 

เขียนโดย Heavy

Episode07: ความรู้สึกเมื่อจะได้กลับบ้าน

 Episode 07: ความรู้สึกเมื่อจะได้กลับบ้าน

… เมื่อถึงเวลาที่ผมต้องกลับบ้าน ระหว่างที่นอนรอที่เตียงนั้น ผมมองเตียงรอบตัวอีกครั้ง มองทั้งป้าๆลุงๆ รวมถึงคนอื่นๆ ที่เขาอาจต้องนอนอยู่ต่อ แต่ผมก็ไม่รู้เลยว่าการได้ออกไปเร็วกว่าพวกเขาเหล่านั้น หมายถึงการที่ร่างกายผม มันจะกลับไปเป็นปกติเหมือนเดิมเร็วกว่าพวกเขาเหล่านั้นหรือไม่ หรือระดับความทุกข์ที่เราเจอนั้น ใครทุกข์น้อยหรือมากกว่ากัน เพราะจิตใจคนเรามันแข็งแกร่งไม่เท่ากัน แต่ที่แน่ๆคือจิตใจผมตอนนั้น มันอ่อนแอและเปราะบางมากจริงๆ จนพร้อมที่จะแตกสลายได้ในทุกเวลา

..จากนั้นก็ถึงเวลาที่ได้กลับบ้าน เมื่อพยาบาลเตรียมตัวผมเสร็จแล้ว ก็เข็นเตียงผมออกไปหน้าห้อง เมื่อนั้นผมก็ได้เห็นคนที่รักผมทุกคนรอผมอยู่ด้วยความหวัง มันเป็นความรู้สึกที่ปีติยินดี เหมือนได้รับพลังงานความรักที่บริสุทธิ์จากทุกๆคนจริงๆ คนที่มาวันนั้นมีทั้งภรรยาที่รักผม คุณแม่และเพื่อนพี่น้องในความเชื่อที่ศรัทธาในองค์พระผู้เป็นเจ้า มันคือความทรงจำดีๆที่ผมจะจดจำมันไว้เพื่อเป็นพลังในยามท้อแท้ต่อไป

 พลังแห่งรักนั้นมันช่วยจิตใจได้มากมายจริงๆ จากนั้นผมก็นั่งรถกลับบ้าน โดยพี่น้องในความเชื่อมีจิตอาสาขับรถพาเคลื่อนย้ายร่างกายผมที่มีสภาพเหมือนมีชีวิตแค่ครึ่งซีกส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัย ขอบคุณจริงๆครับ
 Write By Heavy 

Episode 06: สับสนกับความรู้สึกดีใจหรือเสียใจ

 Episode 06: สับสนกับความรู้สึกดีใจหรือเสียใจ

… วันนั้นเป็นเช้าวันอาทิตย์ เป็นวันที่ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าให้ผมกลับบ้านได้แล้ว เป็นวันอาทิตย์แรกในรอบหลายปีเลยทีเดียว ที่ผมจะไม่สามารถใช้ทักษะพรสวรรค์หรือของประทานที่เรามีด้านการเล่นเครื่องดนตรี เพื่อจะทำกิจกรรมนมัสการพระผู้สร้างด้วยเสียงเพลงตามพิธีกรรมในคริสตจักร หรือใช้มันเล่นเพื่อผ่อนคลายสร้างความสุขให้กับตัวเอง รวมถึงหารายได้เพิ่มจากมันได้อีกแล้วในตอนนี้

ซึ่งมันคือความเจ็บปวดอีกอย่างหนึ่งมากเลยทีเดียว แน่นอนว่าสามวันที่ผ่านมามันคือความทุกข์ความเจ็บปวดหนักที่อยู่ภายในจิตใจเรา จนเราร้องไห้มันออกมาภายในใจโดยที่มีแค่เราที่ได้เห็นน้ำตานั้น จนเวลาล่วงผ่านไปถึงช่วงบ่าย ก็ถึงเวลาที่ผมจะได้กลับบ้านแล้ว

ในใจตอนนั้นมันสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ว่าเรากำลังที่มีความรู้สึก ดีใจหรือเสียใจกันแน่ ผมใคร่ครวญคิดและเข้าใจในความรู้สึกดีใจว่า เราดีใจที่จะได้เจอหน้าคนที่เรารักและคนที่เขารักเรา เราดีใจที่ได้กลับไปอยู่ที่บ้านของเราสักที แต่ในขณะเดียวกันเราก็รู้สึกเสียใจในสิ่งที่มันเกิดขึ้น และมีความทุกข์ในสิ่งที่เราต้องรอเจอในอนาคตเรื่องของร่างกายเรา

ผมเคยบอกสอนสิ่งดีๆกับผู้คนมากมายในเรื่องความทุกข์ใจของพวกเขา ให้พวกเขามีความเชื่อความหวัง คิดบวกเข้าไว้ แต่พอตัวผมได้มาเจอสัมผัสกับมันด้วยตัวเอง ก็เข้าใจได้เลยว่า สิ่งที่เคยบอกคนอื่นนั้น ในความจริงมันทำไม่ง่ายเลยนะ

โดยเฉพาะความทุกข์ที่มาจากโรคภัยไข้เจ็บของตัวเอง มันทุกข์อย่างแสนสาหัสจริงๆ ผมเคยอ่านเรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิล เป็นเรื่องของชายคนหนึ่งชื่อว่า “โยบ” ชีวิตเขาเจอความทุกข์หนักไล่มาเรื่อยๆ ตั้งแต่ความทุกข์เพราะต้องเสียทรัพย์สินเงินทองโดยไม่ยุติธรรม ต่อมาต้องทุกข์เพราะคนที่เขารักต้องตายจากไป แต่เขาก็ผ่านมันไปได้แม้มันจะยาก

แต่ก็คงไม่ยากเท่ากับเรื่องโรคภัยไข้เจ็บที่ตัวเองต้องเจอ เพราะดูจากจำนวนหน้าจำนวนบทที่เขียนบอกไว้ในไบเบิลนั้น ตอนพูดถึงการเสียทรัพย์สินตามมาด้วยการเสียคนรัก ถือว่าเขียนบันทึกไว้ไม่ได้ยาวเท่าไรเลย แค่บทสั้นๆเอง แต่พอถึงเรื่องความทุกข์ตัวสุดท้าย คือความทุกข์จากการเจ็บป่วยหนักของเขานั้น ปรากฎว่าในไบเบิลเขียนไว้ยาวเป็นมหากาพย์การต่อสู้ความทุกข์ของเขามากมายเลยทีเดียว

จากที่บอกไปนั้น ผมสรุปความรู้สึกในตอนนั้นของผมไม่ได้จริงๆ ว่ารู้สึกดีใจหรือเสียใจดี เอาเป็นว่าผมมีความรู้สึกทั้งสองแบบพอๆกัน ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่สับสนในตัวเองมากจริงๆแบบที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อนเลย
 Write By Heavy 

Episode05:สามวันสามคืนที่ยาวนาน

 Episode05:สามวันสามคืนที่ยาวนาน

…ตำแหน่งที่วางเตียงที่ผมนอนรักษาตัวอยู่นั้น มันมีนาฬิกาเข็มติดอยู่ช่วงปลายเตียงระดับระยะสายตาของผมอย่างพอดี ซึ่งทำให้ผมนั้นสามารถมองเวลามันเดินไปได้อย่างง่ายดาย ด้านหนึ่งเป็นเรื่องดี

แต่อีกด้านหนึ่งก็เหมือนเครื่องมือที่ทรมานเรา เพราะเครื่องมือที่ใช้ทรมานคนเราได้ดีที่สุดอย่างหนึ่งก็คือ “เวลา” ที่ทำให้เราทุกข์จากการรอคอยบางอย่าง ทำให้เราอาจทุกข์เพราะความสุขที่เข้ามากำลังจากไปแล้ว

ในส่วนของผมช่วงนั้น ผมไม่รู้ว่าการที่ผมมองนาฬิกาหมุนไปเรื่อยๆนั้น มันทำให้ผมนั้นทุกข์หรือสุขกันแน่ ใจนึงผมก็อยากจะออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับมาบ้าน อีกใจนึงก็แสนทุกข์กับสิ่งที่เราต้องเจอในอนาคตจากอาการของเราที่ทำให้เราต้องกลายเป็นคนพิการโดยไม่เคยเผื่อใจมาก่อนเลย

ในแต่ละวันที่ผมอยู่ในโรงพยาบาล มีสิ่งที่ต้องทำกิจวัตรหลักก็คือ กินอาหาร ขับถ่าย(ต้องใส่ผ้าอ้อม) ตอบคำถามและนอนพักแค่นั้น มันอาจดูเหมือนง่ายนะ แต่มันไม่ง่ายเลยสำหรับจิตใจผม เพราะการที่ร่างกายเหลือเพียงซีกเดียว มันลำบากมากแค่อยากจะพลิกตัว

การพูดตอบคำถามพยาบาล ผมต้องค่อยๆพูดให้ช้าและชัดอย่างที่สุด ผมมีการใช้สัญญานมือในการตอบว่าตกลงหรือโอเคแทนด้วย(เป็นทักษะการสื่อสารที่ได้มาจากการทำงานในที่เสียงดังจนคุยไม่รู้เรื่อง ฮ่าๆ) อย่างน้อยทางพยาบาลเขาจะได้ประเมินอาการผมได้ว่ามีสติรับรู้และเข้าใจในภาษาทุกอย่าง

ประกอบกับวันแรกแฟนผมได้แชทมาหาแจ้งว่า ทางพยาบาลประเมินว่าผมลิ้นแข็งพูดไม่ชัด อาจกินอาหารเองไม่ได้อาจต้องเจาะคอเพื่อให้อาหารทางสายยาง ผมจึงต้องฮึดสู้เพื่อปกป้องร่างกายผมให้สมบูรณ์ที่สุด สื่อสารกับพยาบาลให้เขาเข้าใจมากที่สุด พยายามกินอาหารโรงพยาบาลเอง ปลอกไข่ต้มเองด้วยมือเดียว(ทักษะใหม่ในมือไม่ถนัดทำอะไรได้เยอะมาก) พยายามทำด้วยตัวเองมากที่สุด แม้ทางพยาบาลเต็มใจที่จะช่วยเหลือก็ตาม

แล้วความพยายามของผมก็สำเร็จ สรุปทางพยาบาลเขาแจ้งแฟนผมว่าไม่ต้องเจาะคอแล้วเขากินเองได้ ผมโล่งใจไปอีกครั้งที่ผ่านสิ่งยากไปได้อีกอย่าง (ในใจก็นึกขำๆว่า ตัวเรานี่ขนาดป่วยหนักยังต้องพยายามดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดด้วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยได้จริงๆ ฮ่าๆ)

…มีสิ่งหนึ่งที่ผมต้องต่อสู้ภายในอย่างมากเลย คือเรื่องของศักดิ์ศรีความเป็นตัวผม มันคือการที่ตัวผมนั้น โดยมากแล้วจะเป็นคนที่คอยพยายามช่วยเหลือผู้อื่น(ช่วยทางใจและทางแรงกาย แต่ช่วยเรื่องทรัพย์สินไม่ได้เพราะมีไม่พอ)

แม้เวลาที่ตัวเองนั้นแย่ ก็จะไม่ค่อยขอความช่วยเหลือใคร นอกจากมันไม่ไหวหมดทางแล้วจริงๆ แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย แม้กระทั่งอยากจะพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำ เพื่อขับถ่ายและชำระล้างร่างกายบ้าง ทำได้เพียงให้เจ้าหน้าที่พยาบาลมาช่วยในการเปลี่ยนผ้าอ้อมแทน แน่นอนว่าความเป็นมืออาชีพของเจ้าหน้าที่ ทุกคนเขาทำให้อย่างเต็มที่และไม่รังเกียจ แต่ตอนนี้คนที่อับอายและรู้สึกสมเพชตัวเองมากๆก็คือตัวผมเอง ศักดิ์ศรีทั้งหลายที่มีมา(ในความคิดตัวเอง) มันพังทลายหมดแล้ว ผมเรียนรู้ได้เลยว่า ศักดิ์ศรีของคนเรานั้นสำคัญมากจริงๆ แต่แม้จะมากมายเพียงใด

หากร่างกายชำรุดจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เราก็ต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรีมันไปเพื่อให้ชีวิตเดินต่อไปได้ (ให้ใจเราปล่อยมันไป) ชีวิตสามคืนในโรงพยาบาลมีกิจวัตรวนเวียนอยู่แบบนั้น เป็นสามวันสามคืนที่ในจิตใจของผมนั้น ช่างสับสน หดหู่ สับสนในอนาคตของตัวเอง ว่าการได้อยู่ต่อ หรือการได้จากไปสักที สิ่งไหนมันจะให้ความสุขกับผมมากกว่ากัน

 write by Heavy