Episode 08:ความรักจากคนรอบข้างให้ความอบอุ่นแต่จิตใจภายในมันสลายไปแล้ว
…ใช้เวลาเดินทางไม่นานเท่าไรตัวผมก็ได้กลับถึงบ้าน เพราะระยะทางจากโรงพยาบาลมาที่บ้านผมไม่ไกลกันเท่าไรนัก เมื่อรถจอดที่หน้าประตูบ้าน ตัวผมไม่สามารถจะลุกขึ้นยืนได้เอง ทำได้เพียงรอให้เขามาช่วยกันพยุงตัวผมขึ้นเพื่อนำเข้าไปในบ้าน
ซึ่งในช่วงนั้นตัวผมก็เรียกได้ว่าตัวใหญ่พอควรเลยเทียบกับน้ำหนักกับความสูง (สูง169cm นน.78kg) ก็หนักเอาเรื่องอยู่นะ
ทางด้านภายในบ้านนั้นก็มีการจัดเตรียมพื้นที่ในการที่ผมต้องกลับมาอยู่ให้สะดวกสบายมากขึ้นแล้ว (ทางผมขอขอบคุณมูลนิธิกระจกเงาเป็นอย่างมาก ที่อนุเคราะห์ช่วยเหลือผม ในเรื่องของเตียงไฟฟ้าคนป่วย รถเข็นวีลแชร์รวมถึงวอล์กเกอร์ไว้เดินอันใหม่ด้วย ซึ่งผมก็ขอบคุณพี่น้องในความเชื่อที่ขับรถไปถึงกรุงเทพ เพื่อช่วยกันขนย้ายกันมาอย่างลำบากเพื่อให้ผมได้รักษาตัวอย่างสะดวกสบายมากขึ้นด้วยครับ)
จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันประคองผมเข้ามาในบ้านอย่างลำบากแต่ก็สำเร็จอย่างปลอดภัย ในใจผมตอนนั้นยิ่งต้องมีคนช่วยเยอะ เราก็ยิ่งทุกข์ใจสงสารกับตัวเองมากยิ่งนัก
ในวันนั้นเมื่อผมกลับมาถึงบ้าน อาม่า(ที่ผมจะเรียกว่าแม่)ของผมก็มาเยี่ยมทันที ผมสัมผัสความรักความห่วงใยที่มีให้ผมมากมายเหลือเกิน จนตัวแกทุกข์ไปด้วย ในใจผมก็รู้สึกผิดในความมีศักดิ์ศรีของตัวเอง ว่าเราโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว เราควรมีชีวิตที่ดีให้แกสบายใจ ไม่ควรเป็นภาระให้แกหรือคุณแม่ รวมทั้งญาติพี่น้องทุกคนด้วย
โดยเฉพาะการที่เรายังคงสร้างความทุกข์ให้กับอาม่าอยู่อีก มันรู้สึกแย่มากๆจริงๆ อาม่าเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กจนวัยรุ่น จนตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว กลับไม่รักตัวเองจนสร้างความทุกข์ให้กับแกอีก ตอนนั้นจิตใจภายในมันหดหู่อย่างมากเลยทีเดียว ครอบครัวญาติพี่น้องให้ความรักความอบอุ่นสร้างรอยยิ้มให้กับผมได้มากมายเลย แต่ภายในใจผมช่วงเวลานั้นมันพังทลายลงไปแล้ว…
เขียนโดย Heavy
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น