Episode 07: ความรู้สึกเมื่อจะได้กลับบ้าน
… เมื่อถึงเวลาที่ผมต้องกลับบ้าน ระหว่างที่นอนรอที่เตียงนั้น ผมมองเตียงรอบตัวอีกครั้ง มองทั้งป้าๆลุงๆ รวมถึงคนอื่นๆ ที่เขาอาจต้องนอนอยู่ต่อ แต่ผมก็ไม่รู้เลยว่าการได้ออกไปเร็วกว่าพวกเขาเหล่านั้น หมายถึงการที่ร่างกายผม มันจะกลับไปเป็นปกติเหมือนเดิมเร็วกว่าพวกเขาเหล่านั้นหรือไม่ หรือระดับความทุกข์ที่เราเจอนั้น ใครทุกข์น้อยหรือมากกว่ากัน เพราะจิตใจคนเรามันแข็งแกร่งไม่เท่ากัน แต่ที่แน่ๆคือจิตใจผมตอนนั้น มันอ่อนแอและเปราะบางมากจริงๆ จนพร้อมที่จะแตกสลายได้ในทุกเวลา
..จากนั้นก็ถึงเวลาที่ได้กลับบ้าน เมื่อพยาบาลเตรียมตัวผมเสร็จแล้ว ก็เข็นเตียงผมออกไปหน้าห้อง เมื่อนั้นผมก็ได้เห็นคนที่รักผมทุกคนรอผมอยู่ด้วยความหวัง มันเป็นความรู้สึกที่ปีติยินดี เหมือนได้รับพลังงานความรักที่บริสุทธิ์จากทุกๆคนจริงๆ คนที่มาวันนั้นมีทั้งภรรยาที่รักผม คุณแม่และเพื่อนพี่น้องในความเชื่อที่ศรัทธาในองค์พระผู้เป็นเจ้า มันคือความทรงจำดีๆที่ผมจะจดจำมันไว้เพื่อเป็นพลังในยามท้อแท้ต่อไป
พลังแห่งรักนั้นมันช่วยจิตใจได้มากมายจริงๆ จากนั้นผมก็นั่งรถกลับบ้าน โดยพี่น้องในความเชื่อมีจิตอาสาขับรถพาเคลื่อนย้ายร่างกายผมที่มีสภาพเหมือนมีชีวิตแค่ครึ่งซีกส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัย ขอบคุณจริงๆครับ
Write By Heavy 
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น