Episode 06: สับสนกับความรู้สึกดีใจหรือเสียใจ
… วันนั้นเป็นเช้าวันอาทิตย์ เป็นวันที่ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าให้ผมกลับบ้านได้แล้ว เป็นวันอาทิตย์แรกในรอบหลายปีเลยทีเดียว ที่ผมจะไม่สามารถใช้ทักษะพรสวรรค์หรือของประทานที่เรามีด้านการเล่นเครื่องดนตรี เพื่อจะทำกิจกรรมนมัสการพระผู้สร้างด้วยเสียงเพลงตามพิธีกรรมในคริสตจักร หรือใช้มันเล่นเพื่อผ่อนคลายสร้างความสุขให้กับตัวเอง รวมถึงหารายได้เพิ่มจากมันได้อีกแล้วในตอนนี้
ซึ่งมันคือความเจ็บปวดอีกอย่างหนึ่งมากเลยทีเดียว แน่นอนว่าสามวันที่ผ่านมามันคือความทุกข์ความเจ็บปวดหนักที่อยู่ภายในจิตใจเรา จนเราร้องไห้มันออกมาภายในใจโดยที่มีแค่เราที่ได้เห็นน้ำตานั้น จนเวลาล่วงผ่านไปถึงช่วงบ่าย ก็ถึงเวลาที่ผมจะได้กลับบ้านแล้ว
ในใจตอนนั้นมันสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ว่าเรากำลังที่มีความรู้สึก ดีใจหรือเสียใจกันแน่ ผมใคร่ครวญคิดและเข้าใจในความรู้สึกดีใจว่า เราดีใจที่จะได้เจอหน้าคนที่เรารักและคนที่เขารักเรา เราดีใจที่ได้กลับไปอยู่ที่บ้านของเราสักที แต่ในขณะเดียวกันเราก็รู้สึกเสียใจในสิ่งที่มันเกิดขึ้น และมีความทุกข์ในสิ่งที่เราต้องรอเจอในอนาคตเรื่องของร่างกายเรา
ผมเคยบอกสอนสิ่งดีๆกับผู้คนมากมายในเรื่องความทุกข์ใจของพวกเขา ให้พวกเขามีความเชื่อความหวัง คิดบวกเข้าไว้ แต่พอตัวผมได้มาเจอสัมผัสกับมันด้วยตัวเอง ก็เข้าใจได้เลยว่า สิ่งที่เคยบอกคนอื่นนั้น ในความจริงมันทำไม่ง่ายเลยนะ
โดยเฉพาะความทุกข์ที่มาจากโรคภัยไข้เจ็บของตัวเอง มันทุกข์อย่างแสนสาหัสจริงๆ ผมเคยอ่านเรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิล เป็นเรื่องของชายคนหนึ่งชื่อว่า “โยบ” ชีวิตเขาเจอความทุกข์หนักไล่มาเรื่อยๆ ตั้งแต่ความทุกข์เพราะต้องเสียทรัพย์สินเงินทองโดยไม่ยุติธรรม ต่อมาต้องทุกข์เพราะคนที่เขารักต้องตายจากไป แต่เขาก็ผ่านมันไปได้แม้มันจะยาก
แต่ก็คงไม่ยากเท่ากับเรื่องโรคภัยไข้เจ็บที่ตัวเองต้องเจอ เพราะดูจากจำนวนหน้าจำนวนบทที่เขียนบอกไว้ในไบเบิลนั้น ตอนพูดถึงการเสียทรัพย์สินตามมาด้วยการเสียคนรัก ถือว่าเขียนบันทึกไว้ไม่ได้ยาวเท่าไรเลย แค่บทสั้นๆเอง แต่พอถึงเรื่องความทุกข์ตัวสุดท้าย คือความทุกข์จากการเจ็บป่วยหนักของเขานั้น ปรากฎว่าในไบเบิลเขียนไว้ยาวเป็นมหากาพย์การต่อสู้ความทุกข์ของเขามากมายเลยทีเดียว
จากที่บอกไปนั้น ผมสรุปความรู้สึกในตอนนั้นของผมไม่ได้จริงๆ ว่ารู้สึกดีใจหรือเสียใจดี เอาเป็นว่าผมมีความรู้สึกทั้งสองแบบพอๆกัน ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่สับสนในตัวเองมากจริงๆแบบที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อนเลย
Write By Heavy 
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น