Episode07: ความรู้สึกเมื่อจะได้กลับบ้าน

 Episode 07: ความรู้สึกเมื่อจะได้กลับบ้าน

… เมื่อถึงเวลาที่ผมต้องกลับบ้าน ระหว่างที่นอนรอที่เตียงนั้น ผมมองเตียงรอบตัวอีกครั้ง มองทั้งป้าๆลุงๆ รวมถึงคนอื่นๆ ที่เขาอาจต้องนอนอยู่ต่อ แต่ผมก็ไม่รู้เลยว่าการได้ออกไปเร็วกว่าพวกเขาเหล่านั้น หมายถึงการที่ร่างกายผม มันจะกลับไปเป็นปกติเหมือนเดิมเร็วกว่าพวกเขาเหล่านั้นหรือไม่ หรือระดับความทุกข์ที่เราเจอนั้น ใครทุกข์น้อยหรือมากกว่ากัน เพราะจิตใจคนเรามันแข็งแกร่งไม่เท่ากัน แต่ที่แน่ๆคือจิตใจผมตอนนั้น มันอ่อนแอและเปราะบางมากจริงๆ จนพร้อมที่จะแตกสลายได้ในทุกเวลา

..จากนั้นก็ถึงเวลาที่ได้กลับบ้าน เมื่อพยาบาลเตรียมตัวผมเสร็จแล้ว ก็เข็นเตียงผมออกไปหน้าห้อง เมื่อนั้นผมก็ได้เห็นคนที่รักผมทุกคนรอผมอยู่ด้วยความหวัง มันเป็นความรู้สึกที่ปีติยินดี เหมือนได้รับพลังงานความรักที่บริสุทธิ์จากทุกๆคนจริงๆ คนที่มาวันนั้นมีทั้งภรรยาที่รักผม คุณแม่และเพื่อนพี่น้องในความเชื่อที่ศรัทธาในองค์พระผู้เป็นเจ้า มันคือความทรงจำดีๆที่ผมจะจดจำมันไว้เพื่อเป็นพลังในยามท้อแท้ต่อไป

 พลังแห่งรักนั้นมันช่วยจิตใจได้มากมายจริงๆ จากนั้นผมก็นั่งรถกลับบ้าน โดยพี่น้องในความเชื่อมีจิตอาสาขับรถพาเคลื่อนย้ายร่างกายผมที่มีสภาพเหมือนมีชีวิตแค่ครึ่งซีกส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัย ขอบคุณจริงๆครับ
 Write By Heavy 

Episode 06: สับสนกับความรู้สึกดีใจหรือเสียใจ

 Episode 06: สับสนกับความรู้สึกดีใจหรือเสียใจ

… วันนั้นเป็นเช้าวันอาทิตย์ เป็นวันที่ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าให้ผมกลับบ้านได้แล้ว เป็นวันอาทิตย์แรกในรอบหลายปีเลยทีเดียว ที่ผมจะไม่สามารถใช้ทักษะพรสวรรค์หรือของประทานที่เรามีด้านการเล่นเครื่องดนตรี เพื่อจะทำกิจกรรมนมัสการพระผู้สร้างด้วยเสียงเพลงตามพิธีกรรมในคริสตจักร หรือใช้มันเล่นเพื่อผ่อนคลายสร้างความสุขให้กับตัวเอง รวมถึงหารายได้เพิ่มจากมันได้อีกแล้วในตอนนี้

ซึ่งมันคือความเจ็บปวดอีกอย่างหนึ่งมากเลยทีเดียว แน่นอนว่าสามวันที่ผ่านมามันคือความทุกข์ความเจ็บปวดหนักที่อยู่ภายในจิตใจเรา จนเราร้องไห้มันออกมาภายในใจโดยที่มีแค่เราที่ได้เห็นน้ำตานั้น จนเวลาล่วงผ่านไปถึงช่วงบ่าย ก็ถึงเวลาที่ผมจะได้กลับบ้านแล้ว

ในใจตอนนั้นมันสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ว่าเรากำลังที่มีความรู้สึก ดีใจหรือเสียใจกันแน่ ผมใคร่ครวญคิดและเข้าใจในความรู้สึกดีใจว่า เราดีใจที่จะได้เจอหน้าคนที่เรารักและคนที่เขารักเรา เราดีใจที่ได้กลับไปอยู่ที่บ้านของเราสักที แต่ในขณะเดียวกันเราก็รู้สึกเสียใจในสิ่งที่มันเกิดขึ้น และมีความทุกข์ในสิ่งที่เราต้องรอเจอในอนาคตเรื่องของร่างกายเรา

ผมเคยบอกสอนสิ่งดีๆกับผู้คนมากมายในเรื่องความทุกข์ใจของพวกเขา ให้พวกเขามีความเชื่อความหวัง คิดบวกเข้าไว้ แต่พอตัวผมได้มาเจอสัมผัสกับมันด้วยตัวเอง ก็เข้าใจได้เลยว่า สิ่งที่เคยบอกคนอื่นนั้น ในความจริงมันทำไม่ง่ายเลยนะ

โดยเฉพาะความทุกข์ที่มาจากโรคภัยไข้เจ็บของตัวเอง มันทุกข์อย่างแสนสาหัสจริงๆ ผมเคยอ่านเรื่องราวในคัมภีร์ไบเบิล เป็นเรื่องของชายคนหนึ่งชื่อว่า “โยบ” ชีวิตเขาเจอความทุกข์หนักไล่มาเรื่อยๆ ตั้งแต่ความทุกข์เพราะต้องเสียทรัพย์สินเงินทองโดยไม่ยุติธรรม ต่อมาต้องทุกข์เพราะคนที่เขารักต้องตายจากไป แต่เขาก็ผ่านมันไปได้แม้มันจะยาก

แต่ก็คงไม่ยากเท่ากับเรื่องโรคภัยไข้เจ็บที่ตัวเองต้องเจอ เพราะดูจากจำนวนหน้าจำนวนบทที่เขียนบอกไว้ในไบเบิลนั้น ตอนพูดถึงการเสียทรัพย์สินตามมาด้วยการเสียคนรัก ถือว่าเขียนบันทึกไว้ไม่ได้ยาวเท่าไรเลย แค่บทสั้นๆเอง แต่พอถึงเรื่องความทุกข์ตัวสุดท้าย คือความทุกข์จากการเจ็บป่วยหนักของเขานั้น ปรากฎว่าในไบเบิลเขียนไว้ยาวเป็นมหากาพย์การต่อสู้ความทุกข์ของเขามากมายเลยทีเดียว

จากที่บอกไปนั้น ผมสรุปความรู้สึกในตอนนั้นของผมไม่ได้จริงๆ ว่ารู้สึกดีใจหรือเสียใจดี เอาเป็นว่าผมมีความรู้สึกทั้งสองแบบพอๆกัน ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่สับสนในตัวเองมากจริงๆแบบที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อนเลย
 Write By Heavy 

Episode05:สามวันสามคืนที่ยาวนาน

 Episode05:สามวันสามคืนที่ยาวนาน

…ตำแหน่งที่วางเตียงที่ผมนอนรักษาตัวอยู่นั้น มันมีนาฬิกาเข็มติดอยู่ช่วงปลายเตียงระดับระยะสายตาของผมอย่างพอดี ซึ่งทำให้ผมนั้นสามารถมองเวลามันเดินไปได้อย่างง่ายดาย ด้านหนึ่งเป็นเรื่องดี

แต่อีกด้านหนึ่งก็เหมือนเครื่องมือที่ทรมานเรา เพราะเครื่องมือที่ใช้ทรมานคนเราได้ดีที่สุดอย่างหนึ่งก็คือ “เวลา” ที่ทำให้เราทุกข์จากการรอคอยบางอย่าง ทำให้เราอาจทุกข์เพราะความสุขที่เข้ามากำลังจากไปแล้ว

ในส่วนของผมช่วงนั้น ผมไม่รู้ว่าการที่ผมมองนาฬิกาหมุนไปเรื่อยๆนั้น มันทำให้ผมนั้นทุกข์หรือสุขกันแน่ ใจนึงผมก็อยากจะออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับมาบ้าน อีกใจนึงก็แสนทุกข์กับสิ่งที่เราต้องเจอในอนาคตจากอาการของเราที่ทำให้เราต้องกลายเป็นคนพิการโดยไม่เคยเผื่อใจมาก่อนเลย

ในแต่ละวันที่ผมอยู่ในโรงพยาบาล มีสิ่งที่ต้องทำกิจวัตรหลักก็คือ กินอาหาร ขับถ่าย(ต้องใส่ผ้าอ้อม) ตอบคำถามและนอนพักแค่นั้น มันอาจดูเหมือนง่ายนะ แต่มันไม่ง่ายเลยสำหรับจิตใจผม เพราะการที่ร่างกายเหลือเพียงซีกเดียว มันลำบากมากแค่อยากจะพลิกตัว

การพูดตอบคำถามพยาบาล ผมต้องค่อยๆพูดให้ช้าและชัดอย่างที่สุด ผมมีการใช้สัญญานมือในการตอบว่าตกลงหรือโอเคแทนด้วย(เป็นทักษะการสื่อสารที่ได้มาจากการทำงานในที่เสียงดังจนคุยไม่รู้เรื่อง ฮ่าๆ) อย่างน้อยทางพยาบาลเขาจะได้ประเมินอาการผมได้ว่ามีสติรับรู้และเข้าใจในภาษาทุกอย่าง

ประกอบกับวันแรกแฟนผมได้แชทมาหาแจ้งว่า ทางพยาบาลประเมินว่าผมลิ้นแข็งพูดไม่ชัด อาจกินอาหารเองไม่ได้อาจต้องเจาะคอเพื่อให้อาหารทางสายยาง ผมจึงต้องฮึดสู้เพื่อปกป้องร่างกายผมให้สมบูรณ์ที่สุด สื่อสารกับพยาบาลให้เขาเข้าใจมากที่สุด พยายามกินอาหารโรงพยาบาลเอง ปลอกไข่ต้มเองด้วยมือเดียว(ทักษะใหม่ในมือไม่ถนัดทำอะไรได้เยอะมาก) พยายามทำด้วยตัวเองมากที่สุด แม้ทางพยาบาลเต็มใจที่จะช่วยเหลือก็ตาม

แล้วความพยายามของผมก็สำเร็จ สรุปทางพยาบาลเขาแจ้งแฟนผมว่าไม่ต้องเจาะคอแล้วเขากินเองได้ ผมโล่งใจไปอีกครั้งที่ผ่านสิ่งยากไปได้อีกอย่าง (ในใจก็นึกขำๆว่า ตัวเรานี่ขนาดป่วยหนักยังต้องพยายามดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดด้วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยได้จริงๆ ฮ่าๆ)

…มีสิ่งหนึ่งที่ผมต้องต่อสู้ภายในอย่างมากเลย คือเรื่องของศักดิ์ศรีความเป็นตัวผม มันคือการที่ตัวผมนั้น โดยมากแล้วจะเป็นคนที่คอยพยายามช่วยเหลือผู้อื่น(ช่วยทางใจและทางแรงกาย แต่ช่วยเรื่องทรัพย์สินไม่ได้เพราะมีไม่พอ)

แม้เวลาที่ตัวเองนั้นแย่ ก็จะไม่ค่อยขอความช่วยเหลือใคร นอกจากมันไม่ไหวหมดทางแล้วจริงๆ แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย แม้กระทั่งอยากจะพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำ เพื่อขับถ่ายและชำระล้างร่างกายบ้าง ทำได้เพียงให้เจ้าหน้าที่พยาบาลมาช่วยในการเปลี่ยนผ้าอ้อมแทน แน่นอนว่าความเป็นมืออาชีพของเจ้าหน้าที่ ทุกคนเขาทำให้อย่างเต็มที่และไม่รังเกียจ แต่ตอนนี้คนที่อับอายและรู้สึกสมเพชตัวเองมากๆก็คือตัวผมเอง ศักดิ์ศรีทั้งหลายที่มีมา(ในความคิดตัวเอง) มันพังทลายหมดแล้ว ผมเรียนรู้ได้เลยว่า ศักดิ์ศรีของคนเรานั้นสำคัญมากจริงๆ แต่แม้จะมากมายเพียงใด

หากร่างกายชำรุดจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เราก็ต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรีมันไปเพื่อให้ชีวิตเดินต่อไปได้ (ให้ใจเราปล่อยมันไป) ชีวิตสามคืนในโรงพยาบาลมีกิจวัตรวนเวียนอยู่แบบนั้น เป็นสามวันสามคืนที่ในจิตใจของผมนั้น ช่างสับสน หดหู่ สับสนในอนาคตของตัวเอง ว่าการได้อยู่ต่อ หรือการได้จากไปสักที สิ่งไหนมันจะให้ความสุขกับผมมากกว่ากัน

 write by Heavy

Episode04: ช่วงเวลาที่คิดอะไรมากมาย

 EPISODE 04: ช่วงเวลาที่คิดอะไรมากมาย

 หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล เขาจะพาผมไปที่ห้องผู้ป่วยขั้นวิกฤติทางสมอง เพื่อที่จะรักษาอาการป่วยที่ผมเป็น เพื่อให้แน่ใจว่าพ้นขีดอันตรายและสามารถมีชีวิตต่อไปได้

ซึ่งระหว่างช่วงเวลาที่รถนอนของผมนั้นได้ถูกเข็นไปในจุดต่างๆตามระบบที่ควรจะเป็น ทุกครั้งที่ออกมาจากจุดหนึ่งเพื่อจะไปอีกจุดหนึ่ง คนที่รักผมที่ไปในวันนั้น โดยเฉพาะภรรยาผมนั้น เธอได้รีบเดินเข้ามาหาที่รถนอนผม เพื่อจับมือส่งพลังงานความรักที่บริสุทธิ์ ให้มีพลังในการสู้ชีวิตต่อไป แน่นอนว่าในช่วงเวลานั้นผมได้รับพลังความรักเต็มเปี่ยม แต่ถ้าถามผมว่าช่วงนั้นจำรายละเอียดเหตุการณ์อะไรได้บ้าง ผมคงไม่สามารถตอบได้หรอกครับ

เพราะช่วงเวลานั้น ตัวผมมันดูอ่อนเพลียมากๆจากบาดแผลสดใหม่ในเนื้อสมอง และภายในใจผมลึกๆมันช่างว่างเปล่า สับสนและหวาดกลัวในความทุกข์ที่กำลังเจอในขณะนั้น รวมถึงความทุกข์ที่ผมคงจะต้องเจอต่อไปโดยไม่รู้ว่าจะนานขนาดไหน

 จากนั้นเขาก็พาผมถึงห้องผู้ป่วยขั้นวิกฤติทางสมอง เขาเข็นรถนอนผมไปที่เตียง พร้อมเจ้าหน้าที่พยาบาลมาช่วยอีกสองสามคน เพื่ออุ้มผมจากรถนอนลงสู่เตียงนอนของทางโรงพยาบาล สักพักก็มีหมอเข้ามาซักถามประวัติเล็กน้อย แล้วก็สั่งกับพยาบาลเรื่องการดูแลเคสตัวผมเป็นอันเสร็จ

ซึ่งในสถานการณ์ภายในประเทศขณะนั้น ยังอยู่ในช่วงการระบาดของไวรัสโคโรน่า ทำให้ทางโรงพยาบาลมีนโยบายมาตรการป้องกัน โดยการไม่อนุญาตให้ทางญาติผู้ป่วยเข้าเยี่ยมเด็ดขาด ทำได้เพียงการโทรศัพท์เข้ามาติดต่อถามอาการในแต่ละวันเท่านั้น

นั่นหมายถึงว่าหลังจากนี้ผมไม่มีโอกาสได้เห็นทุกๆคนที่รักผมและอยากมาให้กำลังใจผมในเวลานั้นได้เลย (ความเลวร้ายของการระบาดของไวรัสโคโรน่านั้น ไม่ใช่อาการของโรค แต่เป็นการที่มันทำให้มนุษย์ไม่สามารถมีปฎิสัมพันธ์กันตามปกติต่างหาก)

จากนั้นเจ้าหน้าที่พยาบาล ก็ดำเนินการดูแลผมตามขั้นตอนต่างๆที่ควรเป็น มีการให้น้ำเกลือกับผมพร้อมกับตัวยาลดความดันเลือดทางสายยางไปพร้อมกับน้ำเกลือ พอทุกอย่างโอเคแล้วในการดูแลที่เหมาะสม ทางพยาบาลก็ต้องไปดูแลเคสอื่นต่อไป

จากนั้นผมก็นอนบนเตียง เริ่มมองสภาพแวดล้อมรอบตัวในตอนนั้น ผมได้เห็นคนหลายวัย ทั้งคนรุ่นผม วัยรุ่นหนุ่มสาว รวมถึงรุ่นสูงวัยทั้งหลายด้วย แต่ละคนก็มีความหนักหนาของอาการต่างกันไป

มีคนหนึ่งเป็นผู้ชายรุ่นเดียวกับผม อยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามเยื้องทางซ้ายของผม ดูแล้วเขานั้นปกติมาก นั่งคุยได้ตามปกติ เหมือนเขามองรอบข้างที่มีแต่อาการหนักๆแบบสงสัยว่า ทำไมตัวเขาเองต้องนอนให้ยาด้วยนะ ทุกอย่างเขาก็ปกติดี มีเพียงสายยางที่ให้ตัวยาทางน้ำเกลือเท่านั้น

ผมเดาว่าเขาอาจคงเป็นความดันสูงแบบผมก็ได้ เพียงแต่เขาอาจมาโรงพยาบาลแบบไม่ตั้งใจเพราะต้องตรวจอย่างอื่นหรือแค่ป่วยเล็กน้อย ซึ่งถือว่าเขานั้นโชคดีมากๆแล้ว

ในตอนนั้นผมก็นึกถึงตัวเองว่าทำไมไม่มีอาการจากความดันสูงเหมือนคนอื่นเขา เช่นปวดหัวหรือเวียนหัวอะไรแบบนี้ เพราะถ้ามันมีอาการมาก่อนผมก็คงยอมมารักษาตั้งแต่ตอนปกติแล้ว ผมคิดไตร่ตรองสักพัก ก็พบและจำได้แล้วว่า ตัวผมก็มีอาการพวกนี้มาก่อนเหมือนกัน เพียงแต่ตัวผมคงไม่ได้สนใจกับมัน

คงเป็นเพราะว่าที่ผ่านมาตลอดเวลานั้น ผมใช้ชีวิตมาด้วยความอดทนเสมอมา ดำเนินชีวิตแบบเชื่อในความอดทนของตัวเองรวมกับความศรัทธาด้านจิตวิญญาณแบบสุดโต่ง ส่วนตัวไม่ค่อยจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่นมากมายนัก รวมทั้งพ่อแม่ พี่น้อง ญาติๆด้วย

มีขอความช่วยเหลือก็แค่นานๆครั้ง (หลักการใช้ชีวิตส่วนตัวผมคิดเสมอว่าทุกคนคงมีปัญหาอยู่แล้ว จึงไม่อยากเป็นคนที่ทำให้พวกเขาต้องมีความไม่สบายใจเพิ่มอีก ทุกคนควรรับภาระของแต่ละคนเอง)

บางทีเจอความลำบาก ผมก็มักจะบอกตัวเสมอว่า “ฉันไม่เป็นไร” หรือไม่ก็ “อดทนนะเดี๋ยวก็ผ่านไป” ความเจ็บปวดที่ผมเจอมา ทั้งทางจิตใจและทางร่างกายนั้น ระดับความเจ็บปวดมันเลยเหมือนกับว่าไม่รุนแรง จากความแข็งแกร่งที่สะสมมา

รวมกับความศรัทธาทางจิตวิญญาณที่เต็มขนาด(อาจคิดไปเองว่าตัวเองนั้นศรัทธามากพอ ฮ่าๆ) ซึ่งมันก็คงเป็นข้อเสียอย่างหนึ่งเหมือนกัน ทุกคนอย่าเอาอย่างผมเลยนะครับ

Write by Heavy 

Episode 03:เหมือนทุกสิ่งคงหมุนไปแต่ตัวเรากลับหยุดนิ่ง

 

Episode03:เหมือนทุกสิ่งคงหมุนไปแต่ตัวเรากลับหยุดนิ่ง

...ห้องแรกที่ผมได้เข้าไป คือห้องสำหรับเคสฉุกเฉิน เป็นห้องที่ผมไม่เคยคิดหรือฝันเอาไว้เลยว่าจะมีโอกาสได้เข้ามาในนี้ด้วยสถานการณ์เป็นผู้ป่วยหนักซะเอง

ในชีวิตของผมมีหลายครั้งที่ได้มาที่ห้องนี้ (แต่เป็นแค่หน้าห้อง) เพื่อมาให้กำลังใจดีๆให้กับญาติของผู้ป่วย หรือมาที่นี่แล้วอธิษฐานวิงวอนกับพระผู้สร้าง เพื่อส่งพลังดีๆให้กับผู้ป่วย เป็นบทบาทประจำที่ตัวผมเคยทำบ่อยๆ คือการพยายามเป็นผู้ให้ส่งพลังดีๆออกไปให้คนอื่น

แต่ตอนนี้บทบาทของผมนั้น ได้เปลี่ยนไปเป็นผู้รับพลังงานดีๆจากคนอื่นบ้างแล้ว ซึ่งผมขอขอบคุณทุกๆคนที่มาในวันนั้นจากใจจริง รวมถึงทุกคนที่แม้ตัวจะไม่อยู่ที่นั่น แต่ส่งพลังงานดีๆ อธิษฐานวิงวอนด้วยความเชื่อในทุกสิ่งที่ทุกคนศรัทธา ที่เต็มไปด้วยความรักที่มีต่อผมอย่างใจจริง โปรดจงรับรู้ไว้ว่า ตัวผมนั้นรับรู้และสัมผัสได้เสมอครับ

...ผมจำไม่ได้หรอกว่าได้เข้าไปในห้องนั้นนานเท่าไร แต่แน่นอนว่ามันคือห้องฉุกเฉิน นอกจากเตียงของผมแล้วยังมีเตียงอื่นๆอีก ผมจำได้ว่าผมได้เห็นเตียงนึง เป็นผู้ชายวัยกลางคน ตัวเขานอนอยู่ที่เตียง มีอาการกระตุกชักอยู่ตลอดเวลา ตอนนั้นก็ไม่รู้หรอกว่าเขาโดนอะไรมาหรือเป็นโรคเดียวกับผมไหม ในขณะที่อีกเตียงนึงคนป่วยนอนแน่นิ่งสนิท โดยมีเจ้าหน้าที่พยายามช่วยกันปั้มหัวใจอยู่ ซึ่งผมจำไม่ได้และไม่สนใจเลยว่าพวกเขาเป็นอย่างไรกันนะ

ในจิตใจผมตอนนั้น มันไม่ได้รีบเร่งอะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองในตอนนั้น ต้องการยังไงกันแน่จากสิ่งที่เกิดขึ้น

ว่าอยากให้ตัวเองได้มีชีวิตอยู่ต่อหรืออยากที่จะจากไปดี (ซึ่งน่าจะอยากจากไปดีกว่า)

เพราะข้างในตอนนั้นมันรู้สึกว่า ชีวิตของผมนี่มันช่างเหนื่อยเหลือเกิน สี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ต้องสู้อดทนอะไรมาก็เยอะ ถ้าได้อยู่ต่อคงต้องสู้อดทนต่อไปอีกจากอาการทางร่างกายที่ตามมา ภาวะจิตใจตอนนั้น มันเหมือนว่า ทุกสิ่งรอบตัวมันหมุนต่อไป แต่ตัวเราเหมือนกลับหยุดนิ่ง

ในตอนที่ผมนอนแล้วคิดจิตใจวนไปวนมาอยู่นั้น ผมก็มองเห็นกลุ่มคนอีกบทบาทหนึ่ง ที่รับบทบาทในการเป็น แพทย์ พยาบาล เจ้าหน้าที่ในห้อง ทุกคนนั้นรีบเร่งเพื่อดำเนินขั้นตอนรักษาผมให้พ้นวิกฤต มีทั้งแวะมาที่เตียงผมเพื่อซักถามอาการก่อนเป็นต่างๆ ทั้งเสียบสายวัดความดันโลหิต วัดการเต้นของหัวใจ (ผมมีสติตลอดตอนที่เป็น)

ผมเห็นได้เลยว่าทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ ในตอนนั้นผมก็เริ่มคิดในใจว่า ผมคงไม่ได้จากไปแล้วล่ะ คงต้องสู้อดทนในชีวิตต่อไป อย่างน้อยก็เพื่อพี่ๆเจ้าหน้าที่ทุกคน (แอบผิดหวังเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้จากไป ฮ่าๆ)

ผ่านไปสักพักเขาก็ย้ายผมไปเพื่อทำการสแกนสมอง เพื่อประเมินรอยโรคว่าจะต้องทำการผ่าสมองหรือไม่ ซึ่งผลออกมาคือว่าผมไม่ต้องเข้ารับการผ่าสมอง เขาจึงส่งผมเป็นผู้ป่วยในเพื่อรักษาอาการที่เป็นต่อไป…

หมายเหตุ

ตรงนี้หลายคนเข้าใจผิดว่าเมื่อเป็นต้องถูกผ่าตัดทุกคน พอหมอไม่ผ่าให้ก็ไปตำหนิหรือต่อว่าพวกคุณหมอเขาเพราะไม่เข้าใจจริง

ซึ่งผมอยากจะบอกว่าถ้าไม่ต้องผ่าตัด ที่จริงคุณต้องดีใจต่างหาก ที่คุณโชคดีกว่าอีกหลายคนที่ต้องผ่าตัด เพราะจากการที่ผมศึกษาภายหลังได้เข้าใจว่า ที่ทางแพทย์เขาตัดสินจะผ่าตัด เพราะว่าเคสของคุณยังไม่ชัดเจนระหว่าง อาการหนักกับอาการเบา

เขาจึงเลือกทำการผ่าตัดเพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิตของคุณนั่นเอง คือว่าถ้าอาการหนักมาก เขาก็จะไม่เสี่ยงที่จะทำการผ่าตัด เพราะมันจะเสี่ยงต่อการเสียชีวิตมากขึ้น หรือถ้าอาการเบาไม่รุนแรงก็ไม่จำเป็นต้องผ่าให้คนป่วยต้องเจ็บตัวและเพิ่มความเสี่ยงจากอาการแทรกซ้อนต่างๆอีก ร่างกายเราไม่มีแผลคือดีมากแล้ว

 Write by Heavy 

Episode02:ความสับสนและสิ้นหวัง

 

Episode 02:ความสับสนและสิ้นหวัง

...สัญญาณไซเรนเสียงดัง กับไฟสีแดงส้ม ที่มาพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนด้วยความเร่งรีบ เป็นที่เข้าใจกันทุกคนแล้วว่า เมื่อเห็นสัญญาณนี้จะต้องมีเหตุฉุกเฉิน ไม่เจ็บป่วยหนักก็คงมีอุบัติเหตุที่ร้ายแรง

ตอนนี้สัญญานนี้กำลังดังเข้ามาในหมู่บ้านของผม เสียงกำลังเข้ามาใกล้บริเวณหน้าบ้านของผมแล้ว ในตอนนั้นรถฉุกเฉินได้เข้ามาจอดอย่างเร่งด่วนถึงบ้านของผมแล้ว

“อาการเป็นมาประมาณกี่ชั่วโมงแล้วครับ” เสียงเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินสอบถามภรรยาของผม เพื่อประเมินอาการของผมในสิ่งที่เกิดขึ้น จะได้เตรียมอุปกรณ์ที่เหมาะสม

“จากที่รู้จนตอนนี้ก็ประมาณกว่าแปดชั่วโมงแล้วค่ะ” เสียงภรรยาของผมที่ตอบด้วยความเป็นห่วงและกังวล (ตอนนั้นเราถูกทางเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินตำหนิเล็กน้อย ว่าทำไมถึงตัดสินใจเรียกช้า ซึ่งเราก็เข้าใจพวกเขาว่าที่ตำหนินั้น ก็เพราะพวกเขาเป็นห่วงเราไม่อยากให้อาการหนักกว่านี้แล้ว) จากนั้นพวกเขาก็นำผมขึ้นรถเปลเพื่อขึ้นรถฉุกเฉินนำตัวส่งโรงพยาบาลต่อไป

 จากนั้นรถฉุกเฉินพร้อมเปิดสัญญาณไซเรน เริ่มเคลื่อนรถออกไปจากหมู่บ้าน เพื่อไปโรงพยาบาลประจำจังหวัดในตัวเมือง ตัวผมตอนนี้ได้นอนอยูในรถ พร้อมกับสายอุปกรณ์การแพทย์ในการปฐมพยาบาลเบื้องต้น

ระหว่างที่รถกำลังวิ่งไปเพื่อไปจุดหมาย ผมมองผ่านไปนอกกระจก มองบนถนนที่วิ่งไปนั้นมีแต่ความวุ่นวายของรถบนถนน เพราะทุกคนต่างพยายามดิ้นรนในชีวิต อาจทั้งไปทำงาน พาบุตรหลานไปโรงเรียน หารายได้เพื่อจุนเจือครอบครัว แต่ภายในจิตใจของผมตอนนี้นั้น มันกลับมีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว พร้อมกับคำถามความสงสัยต่างๆในหัว ว่าทำไมตัวผมต้องมาเจอแบบนี้

 แม้ว่าตัวผมจะไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย แต่ก็ไม่ใช่คนที่ตั้งใจเป็นคนเลว ผมก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่ง หลายสิ่งที่ผ่านมาในชีวิต การต่อสู้เพื่อใช้ชีวิตให้รอด ความเจ็บปวด ความทุกข์ ที่ผมเจอมามันยังไม่มากพออีกเหรอ

ผมคงจะไม่มีแรงที่จะเดินและสู้ต่อไปอีกแล้ว หรือว่านี่มันคือผลกรรม(ผลจากการกระทำ) จากความบาปที่เราอาจเคยทำในอดีตที่ผ่านมา แต่ในใจผมมันก็รู้สึกสับสนและค้านในใจ ซึ่งภายในใจผมช่วงนั้นเชื่อว่า ในทุกเรื่องที่ผมเคยทำผิดพลาดไป พระผู้สร้างจักรวาลทรงรับรู้เสมอว่า มันไม่ได้มาจากการที่ตัวผมตั้งใจทำในสิ่งแย่ๆ เมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ขอการอภัย กลับใจ เรียนรู้ปรับปรุงแก้ไขเริ่มต้นใหม่

 ผมก็แค่มนุษย์ธรรมดาคนๆหนึ่งเอง และผมเชื่อว่าในโลกใบนี้มันยังมีคนที่ตั้งใจที่จะทำสิ่งชั่วร้ายที่ไม่ดีอีกมากมาย ถ้าคนกลุ่มนั้นเขาต้องเจอทุกข์หนัก แบบนั้นสิถึงจะถูกต้อง แต่สุดท้ายผมดันกลายเป็นคนที่ต้องเจอ มันไม่ถูกต้องนะ!! (คิดแบบนี้ไม่ดีครับ อย่าเอาตัวอย่างนะ)

จากนั้นรถฉุกเฉินก็ส่งผมถึงจุดหมายโดยปลอดภัย...

หมายเหตุ: ในตอนนั้นรากฐานความเชื่อเรื่องจิตวิญญาณของผมที่มาจากความเชื่อทางจิตวิญญาณแบบศาสนาที่ผมนับถือ ค่อนข้างทำให้ตัวผมมีความเชื่อฝังในส่วนลึกไปอย่างมากๆเลยว่า ทุกความเจ็บป่วยมาจากความบาป โดยเฉพาะความเจ็บป่วยหนัก เป็นเพราะความบาปเท่านั้น ด้วยอะไรหลายอย่างที่ทำให้ตอนนั้นมันเชื่อแบบนั้น

ซึ่งการที่ผมเชื่อแบบนั้น ผมได้เรียนรู้พบว่า พอเราป่วยพอเราทุกข์ มันกลับยิ่งซ้ำเติมตัวเราลงไปหนักขึ้นอีก ซึ่งในตอนนี้ที่ผมกำลังเขียนอยู่นั้น หลักความเชื่อด้านจิตวิญญาณผมได้เปลี่ยนไปแล้ว ซึ่งมันทำให้ตัวผมมีความสุขขึ้นอย่างมากมาย ดีขึ้นทั้งจิตใจและร่างกายเลยทีเดียว..

 เขียนโดย Heavy

 

Episode01:จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวด

..ในค่ำคืนหนึ่งที่แสนเงียบสงัด ผมได้ตื่นขึ้นมาในกลางดึก เวลาน่าจะประมาณสักตีสามกว่าๆ ด้วยความที่เพิ่งตื่นและยังคงมึนงงอยู่ ต้องการที่จะลุกขึ้นจากเตียง เพื่อที่จะลุกไปเข้าห้องน้ำ ผมก็ได้พบสิ่งหนึ่งด้วยความตกใจสุดขีดว่า ในตอนนี้นั้น มือ แขน ขา ร่างกายซีกหนึ่ง ไม่สามารถสั่งงานให้มันขยับได้เลย

ผมจึงเรียกภรรยาด้วยความตกใจ เมื่อภรรยาผมเธอได้ยิน เธอมีความตกใจมาก เพราะเสียงคำพูดที่ตัวผมนั้นร้องขอความช่วยเหลือจากเธอ ซึ่งเป็นเสียงที่ผมรู้ตัวตลอดเวลาว่าออกมาจากตัวผมเองนั้น มันกลับไม่สามารถที่จะฟังและจับใจความการสื่อสารได้เลยว่าผมนั้นพูดว่าอะไร คำง่ายๆเพื่อการสื่อสารไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาให้เข้าใจได้ตามปกติ ในเวลานั้นผมเริ่มสับสนและวิตกกังวลมาก ที่มุมปากเหมือนมีอาการชาและน้ำลายเริ่มไหลออกมาแบบไม่สามารถคุมได้อีกแล้ว เพราะเหมือนระบบควบคุมกล้ามเนื้อมันไม่สามารถทำงานได้ต่อไปแล้ว อีกทั้งตอนนี้ ตัวผมไม่สามารถควบคุมระบบขับถ่ายในร่างกายได้แล้ว!!

..คงเป็นที่ชัดเจนแล้วว่าตัวผมนี้ กำลังต้องเจอกับภาวะร่างกายอ่อนแรงครึ่งซีก(ที่เวลานั้นผมไม่ได้นึกถึงโรคนี้เลย) และกำลังอยู่ในขั้นวิกฤต แต่ด้วยความไม่รู้หรือจะเรียกว่าเป็นความเขลาของผมเองก็ว่าได้ หรือเพราะว่าในหัวของผมตอนนั้น เหมือนคนที่สติหลุดไปและสิ้นหวัง สับสน ความคิดตั้งคำถามหมุนวนในหัวย้ำๆในตอนนั้นแค่ว่า มันไม่จริงใช่ไหม? ทำไมต้องเป็นผม?

ทำให้ในตอนนั้นผมนั้นยังคงดื้อดึง คิดแค่เพียงว่า “ฉันไม่เป็นไร” “แค่นอนพักเดี๋ยวก็หายไปเอง” (คงเพราะปกติส่วนตัวผมนั้น ตั้งแต่โตมาผมไม่เคยที่จะเข้ารักษาในโรงพยาบาลเลย เวลาเจ็บป่วยสิ่งใด แม้จะหนักขนาดไหน ผมก็จะอดทน แค่กินเพียงยาสักเม็ดสองเม็ด ร่วมกับการนอนพักผ่อน มันก็หายดีทุกครั้ง ในเรื่องนี้ทุกคนอย่าเอาแบบผมเลย แค่ดูไว้เป็นตัวอย่างที่ไม่ควรทำตาม)

จนผมรู้สึกอ่อนเพลียจนหลับผ่านไปอีกเกือบสามสี่ชั่วโมง ในตอนนี้ภรรยาจึงโทรไปหน่วยแพทย์ฉุกเฉินของในพื้นที่ๆผมอยู่ ใช้เวลาไม่นานหลังจากนั้นหน่วยแพทย์ฉุกเฉินก็มาถึงหน้าบ้านผมแล้ว …

 เขียนโดย Heavy